Uzak bir köyün kenarında, dev bir meşe ağacının kovuğunda yaşayan küçük Leo vardı. Leo, dünyanın en özel saatlerini tamir eden bir saatçiydi. Ama onun saatleri sıradan değildi; çünkü onlar güneşin veya pillerin değil, sadece ay ışığının enerjisiyle çalışırdı. Atölyesi, gece gökyüzünden düşen gümüş ışıklarla aydınlanırdı. Duvarlarda, yıldız şeklinde dişliler, bulut desenli yaylar ve ayçiçeği gibi parlayan kadranlar asılıydı. Leo, her akşam penceresini açar ve ayın ilk ışıklarını içeri davet ederdi. Işık, özel bir aynadan yansıyarak tüm saatleri harekete geçirir, atölye yumuşak bir 'tik tak' korosuyla dolardı.
Bir gece, Leo uyandığında atölyesindeki saatlerin durduğunu fark etti. Dışarı baktı; gökyüzü bulutlarla kaplıydı ve ay görünmüyordu. 'Ay ışığı olmadan saatlerim çalışmaz!' diye düşündü endişeyle. Köydeki herkes, Leo'nun saatlerine göre işlerini ayarlardı; çiftçiler horoz ötmeden uyanır, çocuklar oyun saatini bilir, hatta kediler bile mırlama zamanını takip ederdi. Leo, hemen harekete geçmeye karar verdi. Küçük bir sırt çantasına, en değerli aleti olan 'ay ışığı toplayıcısını' (gümüş bir huni) ve birkaç parlak dişli koydu. Amacı, bulutların üzerine çıkıp ay ışığını yakalamaktı.
Leo, köyün dışındaki Yıldız Tepesi'ne tırmandı. Tepenin zirvesinde, eski bir dostu olan Baykuş Bilge oturuyordu. Baykuş, geniş kanatlarını açıp, 'Ay ışığını bulutların arasında kaybetmiş olabilirsin, ama unutma ki ay her zaman oradadır,' dedi bilgece. Sonra, Leo'ya bir tüy verdi. 'Bu tüy, hafifliği hatırlatır. Belki de ihtiyacın olan şey, ay ışığını aramak değil, onun sana gelmesini sağlamaktır.' Leo tüyü eline aldı ve hafiflediğini hissetti. Ay ışığı toplayıcısını gökyüzüne doğru tuttu ve yavaşça dönmeye başladı. Tüy, onu yukarı doğru çekiyor gibiydi.
Leo, bulutların arasında süzülürken, etrafında uçuşan minik ışık tozları gördü. Bunlar, kayıp ay ışığı parçacıklarıydı! Onları toplayıcısıyla yakaladı ve çantasındaki dişlilerle birleştirdi. Dişliler, ışıkla temas edince canlandı ve kendi kendine dönmeye başladı. Leo, bu hareketli dişlileri bir saatin mekanizması gibi düzenledi. Aniden, küçük bir 'ay ışığı motoru' yaratmıştı. Motor, bulutları yavaşça itti ve aralarından ayın parlak yüzü göründü. Işık, tepeden aşağıya, köye doğru bir nehir gibi aktı.
Leo, motoru yanında getirerek köye döndü. Atölyesine yerleştirdi ve tüm saatler yeniden çalışmaya başladı. Ama bu sefer, sadece ay ışığı değil, Leo'nun yarattığı motor da onlara enerji veriyordu. Motor, bulutlu gecelerde bile az miktarda ışığı depolayabiliyordu. Leo, bu buluşunu köydeki herkesle paylaştı. Artık hiç kimse zamanın akışından endişelenmiyordu. Küçük saatçi, sadece saatleri tamir etmekle kalmamış, zamanın aslında sevgi ve umutla da işleyebileceğini göstermişti. Her gece, ay ışığı atölyesini aydınlatırken, Leo yeni dişliler üzerinde çalışır ve dünyanın daha da güzel bir yer olması için hayal kurardı.