Çok ama çok uzaklarda, gümüş ışıltılı Ay'da, tek başına yaşayan yaşlı bir astronot vardı. Adı Leo'ydu. Leo, yumuşak, gri tozların üzerinde yürür, her gece yıldızlarla konuşurdu. Evi, şeffaf bir kubbenin altındaki küçük, sıcacık bir istasyondu. Burada, Dünya'dan getirdiği birkaç eşyası vardı: bir fincan, bir kitaplık dolusu hikâye ve küçük bir saksıda solmuş bir bitki. Leo bazen Dünya'ya bakar, mavi gezegenin parıltısını izler ve içini çekerdi. Ama üzülmezdi, çünkü Ay'ın sessiz güzelliğini ve yıldızların şarkısını çok severdi.
Bir gece, Leo kubbenin dışında yürürken, ay tozlarının arasında tuhaf, minik bir ışık gördü. Eğilip baktığında, yıldız şeklinde, hafifçe titreşen mavi bir tohum olduğunu fark etti. Çok şaşırdı! Tohumu dikkatlice alıp istasyonuna getirdi. Kitaplarına baktı, ama böyle bir şey görmemişti. O gece rüyasında, tohumun fısıldadığını duydu: 'Ben bir yıldız tohumuyum. Sevgi ve hikâyelerle büyürüm.' Leo uyandığında, tohumu saksıdaki solmuş bitkinin yanına ekti ve ona Dünya'dan hatırladığı bir ninni mırıldandı.
Ertesi gün, inanılmaz bir şey oldu. Tohum filizlendi! Minik, gümüş yaprakları ve ışık saçan mavi bir gövdesi vardı. Leo her gün ona hikâyeler anlattı: Cesur korsanların, konuşan hayvanların, sihirli ormanların hikâyelerini... Bitki, her hikâyeyle biraz daha büyüdü, ışığı daha da parladı. Sonunda, küçük bir çalıya dönüştü ve dallarında daha fazla yıldız tohumu belirdi. Bu tohumlar da hafifçe parlıyor ve tatlı bir melodi gibi titriyordu. Leo artık yalnız hissetmiyordu; bitki onun arkadaşı olmuştu.
Leo, yıldız tohumlarını Ay'ın farklı yerlerine ekmeye karar verdi. Her birini ekerken, farklı bir hikâye anlattı: bir macera hikâyesi, bir dostluk hikâyesi, bir kahkahalı komik hikâye... Kısa sürede, Ay'ın gri toprakları, minik ışıltılı bahçelere dönüştü. Geceleri, bu bahçeler yumuşak bir ışıkla yanar ve uzaktan bakınca Ay, pırıl pırıl bir yüzük gibi görünürdü. Leo, artık Ay'ın sessiz bekçisi değil, onun hikâye bahçıvanı olmuştu.
Bir gece, teleskobuyla Dünya'ya bakan Leo, özellikle parlak bir yıldızın sönmek üzere olduğunu fark etti. Üzüldü, çünkü o yıldız ona en sevdiği hikâyeleri hatırlatırdı. Hemen aklına bir fikir geldi. En olgun yıldız tohumlarından birini dikkatlice topladı, onu bir hikâye fısıldayarak besledi, sonra onu uzaya, sönmekte olan yıldıza doğru nazikçe fırlattı. Tohum, bir ışık hüzmesi gibi yol aldı ve yıldıza ulaştığında, yıldız tekrar parlak bir şekilde parlamaya başladı! Leo, sevinçle gülümsedi. Artık biliyordu ki, hikâyeler ve sevgi, evrenin her köşesine ulaşabilirdi. Ay'da mutlu bir şekilde, yıldız tohumlarına her gece yeni hikâyeler anlatarak yaşamaya devam etti.