Postacı Cem, yağmurlu bir günde şemsiyesiyle yürürken, bir damlanın şapkasının üstüne düşüp sıçradığını fark etti. Damla, küçük, parlak bir mürekkep lekesi gibi görünüyordu. Merakla elini uzattı, damla avucuna düştü ve anında incecik, mavi bir çizgiye dönüştü. Cem heyecanlandı! Yağmur damlalarının, dokunduğu yüzeyde minik harfler oluşturabildiğini keşfetti. Hemen şemsiyesini ters çevirip yağmurun altında tuttu. Damlalar, şemsiyenin iç yüzeyinde birikip, sanki görünmez bir kalemle yazıyormuş gibi, 'Merhaba' yazısını oluşturdular. Cem, bu sihirli yağmurun, duyguları kelimelere dönüştürebileceğini anladı.
Ertesi gün, Cem bu sihirli yağmuru kullanarak herkese özel mektuplar yapmaya karar verdi. İlk olarak, yalnız yaşayan yaşlı komşusu Ayşe Teyze'yi düşündü. Bahçesindeki güllerin altında durup, şemsiyesini açtı. Yağmur damlaları, şemsiyenin üzerinde toplanıp, 'Sevgili Ayşe Teyze, güllerin bugün senin gülümsemeni anlattı. Özledik. Komşun Cem.' yazdı. Sonra, damlaları dikkatlice bir kağıda aktardı. Mektup, kuruyunca parlak mavi harflerle ışıldıyordu. Ayşe Teyze mektubu alınca gözleri doldu ve bahçesinden bir demet gülü Cem'e verdi. Cem, yağmurun sadece su değil, sevgi taşıyabildiğini öğrendi.
Haber hızla yayıldı. Çocuklar, Cem'e koşup kendi mektuplarını yapmasını istedi. Küçük Elif, hasta kuşu için 'Geçmiş olsun' mektubu yazdırdı. Damlalar, kuş resimleri çizdi. Cem, yağmurun farklı duygulara göre renk değiştirdiğini fark etti: sevinç sarı, hüzün mor, dostluk yeşil. Bir gün, yağmur durdu ve Cem endişelendi. Ama sonra, çocuklarla birlikte, bulutlara şarkı söyleyip dans ettiler. Bulutlar gülümseyip, özel bir yağmur başlattı; bu kez damlalar gökkuşağı renklerindeydi. Her damla, bir umut mesajı taşıyordu. Cem, mektupların sadece yağmurla değil, kalpten gelen iyilikle de yazılabileceğini anladı.
Zamanla, kasaba halkı bu sihirli mektupları alışkanlık haline getirdi. Cem, her yağmurlu günde şemsiyesiyle dolaşıp, insanların duygularını damlalara dönüştürdü. Bir gün, hiç yağmur yağmadı ama Cem üzülmedi. Çünkü artık herkes, birbirine kendi 'yağmur mektuplarını' yazmayı öğrenmişti; su birikintilerine parmaklarıyla yazıyor, çiçek yapraklarına çiy damlalarıyla notlar bırakıyorlardı. Cem, postacılık görevine devam etti, ama artık sıradan mektupların yanı sıra, insanların yüreklerinden fışkıran sevgiyi de taşıdı. Yağmur, kasaba için bir iletişim sihri olmuştu ve Cem, bu sihrin en neşeli postacısı.
Sonunda, Cem bir gün kendine de bir mektup yazdı. Yağmur damlaları, şemsiyesinde 'Teşekkürler, güzel dünya' yazdı. Bu mektubu, kasabanın ortasındaki büyük çınar ağacının altına bıraktı. Ertesi sabah, ağacın yapraklarının hepsinde minik, ışıltılı mektuplar belirdi; rüzgarla sallanıp, herkese mutluluk dağıttılar. Cem, artık yağmur yağsa da yağmasa da, sevginin her zaman bir yol bulduğunu biliyordu. Ve kasaba halkı, bir daha asla yalnız hissetmedi, çünkü damla damla mektuplar, kalpleri birbirine bağlamıştı.