Lina, gündüzleri en sevdiği şey bahçede oynamaktı. Ama geceleri, penceresinden baktığı bahçe bambaşka bir yer olurdu. Ay ışığı, çiçeklere gümüş bir örtü serer, ağaçların gölgeleri uzar, sessizlik her yeri kaplardı. Bir gece, uyuyamayan Lina pencereden bakarken, bahçenin en uzak köşesinde, hiç fark etmediği bir şey gördü. Ayın gümüş ışığı altında, topraktan yumuşak, mavimsi bir ışık yükseliyordu. Bu, normal bir çiçek ışığı değildi; sanki içinden minik yıldızlar parlıyor gibiydi. Merakla pijamalarını giyip, sessizce bahçeye indi.
Işığa doğru ilerlerken, ayakkabılarının çıkardığı çıtırtılar bile geceyi rahatsız etmiyordu. Işık kaynağına yaklaştıkça, kalbi heyecanla çarpmaya başladı. Önünde, yaprakları henüz kapalı, ama her bir yaprağının kenarından gümüş ve mavi ışıklar sızan dev bir tomurcuk vardı. Tomurcuk, Lina'nın boyundan bile daha uzundu. Usulca dokunduğunda, yapraklar hafifçe titredi ve içinden tatlı, çan sesini andıran bir 'Oh!' sesi duyuldu. Lina geri çekildi, gözleri kocaman açılmıştı. Çiçek konuşmuş muydu?
'Merhaba,' diye fısıldadı Lina. Tomurcuk tekrar titredi ve bu sefer daha net, melodik bir sesle yanıt verdi: 'Merhaba, gece gezgini. Beni nihayet fark ettin.' Lina şaşkınlıkla, 'Sen... sen konuşabiliyor musun?' diye sordu. Tomurcuk, 'Sadece ay ışığı beni beslediğinde,' diye açıkladı. 'Güneş uyanıkken ben uyurum, gece olunca da benim zamanım gelir. Ben bir Gece Tomurcuğuyum.' Lina, çiçeğin yanına oturdu. Ona Lina olduğunu söyledi. Tomurcuk da kendisine 'Lumina' dediğini, çünkü ışık saçtığını anlattı. Lumina, Lina'ya her gece ayın ve yıldızların hikayelerini anlattığını, ama kimsenin onu dinlemediğini söylediği için biraz hüzünlü görünüyordu.
O gece ve sonraki birkaç gece, Lina uyku vakti gelince gizlice bahçeye inip Lumina'yı ziyaret etti. Lumina yavaş yavaş açılıyordu. Her gece yeni bir yaprak aralıyor ve içinden daha parlak bir ışık yayılıyordu. Lina'ya ayın nasıl büyüyüp küçüldüğünü, kaybolan yıldızların aslında nereye gittiğini, ve gecenin böceklerinin gizli şarkılarının anlamını anlattı. Lina da ona gündüz bahçesinde olanları, kelebekleri ve arkadaşlarıyla oynadığı oyunları anlattı. İkisi, birbirinin dünyasını öğreniyordu. Lumina, 'Gündüz ne kadar gürültülü ve hızlıymış,' diye hayret ediyor, Lina da 'Gece aslında hiç sessiz değilmiş, sadece farklı seslerle doluymuş,' diye düşünüyordu.
Bir gece, Lumina tamamen açıldı! İçi, minik, parlak tozlarla (sanki yakalanmış yıldız tozlarıymış gibi) dolu, kadife yumuşaklığında mavi ve mor yapraklardan oluşan muhteşem bir çiçekti. Ortasında, ışıldayan altın renkli bir tepecik vardı. 'İşte,' dedi Lumina, sesi bir şarkı kadar güzeldi. 'Ayın en parlak olduğu gece, ben de en güzel halimde açılım.' Lina hayranlık içindeydi. Lumina, 'Sana bir hediye vermek istiyorum,' diye devam etti ve yapraklarından birini hafifçe salladı. Üzerinden parlak, gümüşi bir toz bulutu Lina'ya doğru uçtu ve saçlarına, pijamalarına kondu. Tozlar temas ettiği yerde sıcaklık ve mutluluk hissi yayıyordu. 'Bu, gece neşesi tozu,' diye açıkladı Lumina. 'Artık sen de gecenin küçük bir parçasısın. Uyurken güzel rüyalar görecek ve ayın sesini içinde hissedebileceksin.'
Lumina, sabah yaklaşırken yavaşça kapanmaya başladığını söyledi. 'Güneş doğduğunda, benim uyku zamanım gelir. Ta ki bir sonraki ay ışığı beni tekrar uyandırana kadar.' Lina biraz üzülmüştü. 'Seni tekrar görecek miyim?' diye sordu. Lumina, yapraklarıyla Lina'yı nazikçe okşar gibi yaptı. 'Elbette. Her dolunayda, burada olacağım. Ve sen uyurken, sana rüyalarında fısıldayacağım. Ayrıca, artık bahçedeki diğer Gece Tomurcuklarını da görebilirsin. Onlar daha küçük ve utangaçtır, senin üzerindeki tozu görünce senin bir arkadaş olduğunu anlarlar.' Lina, bahçenin diğer köşelerine baktı ve gerçekten de topraktan yükselen minik, soluk ışıklar gördü. Dünya, sandığından çok daha büyülüymüş.
Lina odasına döndüğünde, penceresinden bahçeye baktı. Artık sadece sıradan bir bahçe görmüyordu. Gecenin canlı, konuşan, ışık saçan bir dünya olduğunu biliyordu. Pijamasındaki gümüş tozlar hafifçe parlıyordu. Yatağına uzandı ve gözlerini kapattı. İçinden, Lumina'nın melodik sesiyle fısıldadığı bir ninni duyuyor gibiydi: 'Uyu küçük gezgin, yıldızlar senin üstüne bekçi olsun, ayın ışığı rüyalarına rehber olsun...' Lina, hayatındaki en huzurlu uykusuna daldı, yüzünde bir gülümsemeyle. Artık iki dünyanın da sakiniydi: gündüzün neşeli bahçesinin ve gecenin fısıldayan tomurcuklarının.