Lina, penceresinden her gece aynı sokağı izlerdi. Gündüzleri sıradan görünen bu sokak, güneş battıktan sonra değişmeye başlardı. İlk yıldız gökyüzünde parladığı anda, taşların arasından minik, ışıltılı çiçekler filizlenirdi. Mor, mavi ve pembe ışıklar yayarak büyür, sanki yıldızlar yere inmiş gibi sokak boyunca bir yol oluştururdu. Lina bunu ilk fark ettiğinde gözlerine inanamamıştı. Acaba bunları sadece o mu görüyordu? Yoksa bu, gecenin sadece çocuklara açtığı özel bir sırdı mı?
Bir gece, dayanamayıp pijamalarıyla sessizce dışarı çıktı. Ayakkabılarını bile giymemişti, çıplak ayakları ılık taşlara değdi. Işıltılı çiçekler ayaklarının altında hafifçe titredi, sanki onu selamlıyorlardı. Tam o sırada, bir köşeden minik bir kedi belirdi. Tüyleri gümüş rengiydi ve gözleri iki ay parçası gibi parlıyordu. Kedi, Lina'ya doğru yaklaştı ve yumuşak bir sesle, 'Merhaba, ben Ayışığı. Bu sokak sadece geceleri gerçek renklerini gösterir. Gündüzleri uyur, geceleri ise sihirli dünyamıza uyanırız.' dedi. Lina şaşkınlıkla kediyi izledi. Konuşan bir kedi!
Ayışığı, Lina'yı sokak boyunca yürümeye davet etti. Her adımda yeni sürprizler ortaya çıkıyordu. Duvarlardaki sarmaşıklar parlak turuncu meyveler veriyor, bu meyvelerden yumuşak bir müzik sesi yayılıyordu. Bir fenerin altında, minik ateşböcekleri dans ediyor ve havada ışıktan şekiller çiziyordu. 'Bunlar gece sanatçıları,' diye açıkladı Ayışığı. 'Gündüzleri dinlenirler, geceleri ise sokaklarımızı güzelleştirirler.' Lina, ateşböceklerinin oluşturduğu kelebek şekline hayran hayran baktı. Hiç böyle bir şey görmemişti!
Sokağın sonuna geldiklerinde, küçük bir meydan gördüler. Ortasında gümüş yaprakları olan yaşlı bir ağaç vardı. Ağacın dallarında, rengarenk kristaller sallanıyor ve hafif bir çıngırak sesi çıkarıyordu. 'Bu, Anıt Ağacı,' dedi Ayışığı saygılı bir sesle. 'Her gece burada toplanır, günün güzelliklerini paylaşırız. Gecenin renkleri, aslında gündüz yaşanan mutluluklardan beslenir.' Ağacın altında, minik hayvanlar oturuyordu: konuşan bir kirpi, şapkalı bir tavşan ve rengarenk tüyleri olan bir kuş. Hepsi Lina'ya gülümsedi.
Kirpi, dikenlerinin arasında taşıdığı minik ışıltılı meyveleri paylaştı. 'Bunlar yıldız meyveleri,' diye açıkladı. 'Her biri farklı bir hayalin tohumunu taşır.' Lina, meyveyi yediğinde içinde sıcak bir mutluluk hissetti. Tavşan ise şapkasından bir fırça çıkardı ve havada ışıktan resimler çizmeye başladı. 'Gecenin ressamı benim!' diye gururla ilan etti. Kuş ise gündüz duyduğu en güzel şarkıyı söyledi. Lina, bu sihirli topluluğa katıldığı için kendini çok şanslı hissetti.
Saat ilerledikçe, sokaktaki ışıklar yavaş yavaş solmaya başladı. Ayışığı, Lina'ya döndü ve 'Şafak yaklaşıyor. Gecenin renkleri uykuya dalmalı,' dedi hüzünlü bir sesle. 'Ama endişelenme, yarın gece yine burada olacağız.' Hayvanlar vedalaştı ve yavaşça gözden kayboldular. Çiçekler ışıklarını yavaşça söndürdü, ateşböcekleri dinlenmek için saklandı. Lina, evine doğru yürürken arkasına baktı. Sokak, yavaş yavaş sıradan haline dönüşüyordu ama artık onun için hiçbir zaman sıradan olmayacaktı.
Ertesi sabah Lina uyandığında, penceresinin kenarında küçük bir kristal buldu. Gecenin anısı olarak parlıyordu. O geceden sonra, her akşam Ayışığı Sokağı'nın sihrini izlemek için sabırsızlanıyordu. Bazen diğer çocuklara da bu sırrı anlatmak istedi ama sonra vazgeçti. Bazı sırların, keşfedilmeyi beklediğini öğrenmişti. Belki bir gün onlar da kendi gece sokaklarını bulurlardı. Çünkü dünyada, sadece geceleri ortaya çıkan renkli sokakların sayısı hiç de az değildi.