Bir zamanlar, Burunlar Köyü'nde yaşayan çok özel bir çocuk vardı. Adı Burcu'ydu ve onun en büyük özelliği, olağanüstü bir koku alma duyusuna sahip olmasıydı. Burcu, en uzaktaki çiçeğin kokusunu, fırından yeni çıkmış kurabiyelerin mis gibi aromasını, hatta yağmurdan önce toprağın çıkardığı o ıslak kokuyu bile kilometrelerce öteden alabiliyordu. Ancak bir sabah uyandığında, köyde garip bir şey olduğunu fark etti. Annesinin sıcak ekmek kokusu yoktu, bahçedeki güllerin mis kokusu kaybolmuştu, komşunun taze çimen biçme sesi geliyordu ama o güzel çimen kokusu yoktu. Sanki biri tüm kokuları çalıp götürmüştü!
Burcu, hemen dedesinin yanına koştu. Dedesi köyün en bilge kişisiydi ve eski hikayeleri çok iyi bilirdi. 'Dedeciğim,' dedi Burcu endişeyle, 'köyümüzdeki tüm güzel kokular kayboldu! Sanki biri onları çaldı.' Dedesi, gözlüklerinin üzerinden baktı ve derin bir iç çekti. 'Ah, küçük Burcu, bu çok eski bir hikayedir. Yıllar önce de böyle olmuştu. Kokuları çalan minik bir hırsız varmış. Adına 'Kokucuk' derlermiş. O, aslında kötü biri değilmiş, sadece çok yalnızmış ve güzel kokulara bayılırmış. Ama kokuları alıp saklayınca, onlar artık başkalarına ulaşamaz olmuş.' Burcu'nun gözleri parladı. 'Peki onu nerede bulabilirim dede?' Dedesi, pencereden uzak dağları gösterdi. 'Kokular Dağı'nda yaşarmış. Ama dikkatli ol, yolu uzun ve bilinmezliklerle dolu.'
Burcu, hemen küçük sırt çantasını hazırladı. İçine birkaç kurabiye, su matarası ve en önemlisi, dedesinin verdiği sihirli bir koku şişesi koydu. Bu şişe, kaybolan kokuların izini sürmesine yardım edecekti. Yola koyulduğunda, şişe hafifçe parlamaya ve annesinin ekmeğinin kokusuna doğru yönelmeye başladı. Ormana girdi, derelerden atladı, çiçekli çayırlardan geçti. Yolda, burnuyla birçok şey keşfetti: Bir karınca yuvasının derinlerdeki bal kokusunu, yaşlı bir ağacın köklerindeki mantar kokusunu, hatta minik bir kuş yuvasındaki yumuşak tüy kokusunu. Ama kaybolan esas kokular hala çok uzaktaydı. Akşam olurken, şişe daha güçlü parlamaya başladı. Demek ki Kokucuk yakındı!
Sonunda, Kokular Dağı'nın eteğinde, girişi çiçeklerle kaplı küçük bir mağara buldu. İçeriden, inanılmaz bir koku karışımı geliyordu: Çiçekler, baharatlar, taze meyveler, kekler, deniz, orman... Her şeyin kokusu bir aradaydı. Burcu, cesaretini toplayıp içeri girdi. Mağara, rengarenk kristallerle doluydu ve her kristalde farklı bir koku hapsolmuş gibiydi. Tam ortada, minik, sevimli bir yaratık oturuyordu. Tüylü, mor renkli, kocaman burnu olan bu yaratık, kokuları kristallere hapsediyor ve onlara bakıp keyifleniyordu. Bu, Kokucuk'tu! Burcu'yu görünce korktu ve saklanmaya çalıştı. 'Lütfen korkma!' dedi Burcu yumuşak bir sesle. 'Ben sana zarar vermeye gelmedim. Sadece köyümüzün kokularını geri istiyorum.'
Kokucuk, utangaç utangaç başını çıkardı. 'Ben... ben onları çalmadım ki,' diye mırıldandı. 'Sadece... çok güzellerdi. Ben yalnızım, kimse benimle oynamıyor. Bu kokular beni mutlu ediyor, onlara bakınca kendimi iyi hissediyorum.' Burcu, Kokucuk'un yanına oturdu. 'Ama Kokucuk,' dedi nazikçe, 'kokular hapsedilmek için değil, paylaşılmak içindir. Sen onları bu kristallere koyunca, artık kimse onların keyfini çıkaramıyor. Mesela annemin ekmek kokusu sadece benim değil, tüm köyün mutluluğu. Onu paylaşınca daha da güzel oluyor.' Kokucuk'un gözleri doldu. 'Hiç düşünmemiştim. Ben sadece... yalnızlıktan böyle yaptım.' Burcu gülümsedi. 'Gel bizimle yaşa! Köyde herkes seni çok sever. Senin burnun da benimki gibi harika, belki birlikte yeni kokular keşfederiz!'
Kokucuk, bu teklife çok sevindi. Büyük burnunu sevinçle salladı ve tüm kristalleri serbest bıraktı. Anında, muhteşem kokular mağaradan dışarı çıkarak, rüzgarla birlikte köye doğru uçmaya başladı. Burcu ve yeni arkadaşı Kokucuk, birlikte köye döndüler. Köylüler, kaybolan kokular geri döndüğü için çok mutlu oldular. Kokucuk'u da hemen aralarına aldılar. Artık Burcu, en iyi arkadaşıyla birlikte sadece kokuları takip etmiyor, aynı zamanda onları paylaşmanın keyfini de yaşıyordu. Birlikte 'Koku Bahçesi' kurdular; burada herkes en sevdiği kokuları getirip paylaşıyordu. Kokucuk, artık asla yalnız değildi ve anladı ki, en güzel kokular bile, paylaşıldığında daha da güzelleşiyordu. Ve Burunlar Köyü, tarihindeki en güzel kokulu günlerini yaşamaya başladı.