Efe'nin odasında, yumuşak mavi bir halının üzerinde duran kırmızı bir oyuncak tren vardı. Bu trenin adı Tufan'dı ve Efe onu çok severdi. Gündüzleri sessizce duran Tufan, geceleri çok özel bir sırrı saklıyordu. Bir gece, Efe uykuya daldıktan sonra, ayın gümüş ışıkları odanın içine dolduğunda, Tufan'ın tekerlekleri hafifçe titremeye başladı. Küçük düdüğünden 'Tuuu tuuu!' diye tatlı bir ses çıktı. 'Haydi arkadaşlar, uyanma zamanı!' diye fısıldadı Tufan. Odadaki diğer oyuncaklar - peluş ayı Mızmız, bez bebek Zeynep ve tahta araba Cem - yavaşça hareketlenmeye başladılar. Hepsi Tufan'ın etrafında toplandı, çünkü her gece macera zamanıydı!
Tufan, 'Bugün Uyku Vadisini keşfedeceğiz!' diye heyecanla anlattı. 'Orada, çocukların güzel rüyalarını saklayan sihirli bir çiçek var ama son zamanlarda rüyalar azalmaya başladı. Sebebini bulmalıyız.' Mızmız biraz endişeyle, 'Ama oraya gitmek için Yastık Dağlarını aşmalıyız, bu kolay olmayacak,' diye mırıldandı. Zeynep cesaret verdi, 'Birlikte her şeyi yapabiliriz! Hem Tufan bizi güvenle götürür.' Cem tekerleklerini döndürdü, 'Ben de yanınızdayım, hızlı gideceğim yerlerde yardım ederim!' Tufan'ın vagonları sihirli bir şekilde uzadı ve tüm oyuncaklar içine bindi. Yavaşça halı üzerinde ilerlemeye başladılar, sanki halı onlar için yumuşak bir çimenliğe dönüşmüştü.
Yolculukları sırasında ilk engel Yastık Dağlarıydı. Yumuşak, dev yastıklar odanın bir köşesinde yükseliyordu. Tufan, 'Tırmanmak için fazla dik, etrafından dolaşmalıyız,' dedi. Cem, 'Şuradaki Battaniye Tünelinden geçebiliriz!' diye gösterdi. Mavi, tüylü bir battaniye, yatağın kenarından yere uzanıyordu. Tufan düdüğünü çalarak tünele girdi. İçerisi karanlıktı ama Tufan'ın önündeki küçük fener sihirli bir şekilde ışık saçmaya başladı. Işık, battaniyenin desenlerindeki yıldızları aydınlattı, sanki gerçek yıldızlarmış gibi parlıyorlardı. Zeynep hayranlıkla, 'Ne kadar güzel!' diye fısıldadı. Tünelden çıktıklarında kendilerini bir 'Kitap Ormanının' kenarında buldular. Raflardaki kitaplar, ağaç gibi görünüyordu.
Kitap Ormanında, sayfalarından hafif bir hışırtı sesi geliyordu. Aniden, bir kitabın arasından minik, ışıltılı bir yaratık çıktı. Bu, Rüya Kelebeğiydi! Kanatları rengarenk pastel tonlardaydı ve her kanat çırpışında toz yerine minik rüya baloncukları saçıyordu. Kelebek üzgün görünüyordu. Tufan, 'Merhaba, neden üzgünsün?' diye sordu. Rüya Kelebeği, 'Uyku Vadisindeki sihirli çiçek soluyor, çünkü çocuklar yatmadan önce çok heyecanlı oluyor, bu yüzden rüyalar düzensiz geliyor. Çiçeğin düzenli, tatlı rüyalara ihtiyacı var,' diye açıkladı. Mızmız, 'Peki biz nasıl yardım edebiliriz?' diye sordu. Kelebek, 'Çiçeği beslemek için bir şarkı söylemeniz gerekiyor - bir uyku şarkısı. Ama bu şarkıyı ancak hepiniz birlikte, kalpten söylerseniz işe yarar.'
Oyuncaklar hemen yola koyuldular. Rüya Kelebeği onlara Uyku Vadisinin yolunu gösterdi. Burası, yatağın altındaki sessiz, tozlu bir köşeydi ama onlar için sihirli bir vadiydi. Ortada, solgun yaprakları olan gümüş bir çiçek vardı. Çiçeğin etrafında uçuşan birkaç soluk rüya baloncuğu vardı. Tufan, 'Hadi arkadaşlar, hep birlikte şarkı söyleyelim,' dedi. Önce biraz çekindiler ama Zeynep yumuşak bir sesle başladı: 'Uyu küçük yıldız, uyu tatlı rüya...' Mızmız derin bir sesle katıldı, Cem ritim tuttu, Tufan da düdüğüyle melodiyi çaldı. Rüya Kelebeği de kanatlarını çırparak dans etti. Şarkı yükseldikçe, çiçek yavaş yavaş canlandı. Yaprakları parlamaya, yeniden gümüş bir ışıkla dolmaya başladı. Çevrede daha çok rüya baloncuğu belirdi, içlerinde minik, mutlu sahneler vardı.
Çiçek tamamen canlandığında, Rüya Kelebeği sevinçle, 'Teşekkür ederim! Şimdi rüyalar tekrar düzenli akacak. Ama unutmayın, asıl sihir sizin dostluğunuzda ve işbirliğinizdeydi,' dedi. Tufan ve arkadaşları mutluydu. Yavaşça geri dönmeye başladılar. Kitap Ormanından ve Battaniye Tünelinden geçtiler, Yastık Dağlarını aştılar. Odalarına vardıklarında, şafak söküyordu. Tufan, 'Gün doğmadan yerlerimize dönmeliyiz,' dedi. Her oyuncak kendi yerine sessizce yerleşti. Tufan halının üzerinde durdu, artık sıradan bir oyuncak tren gibi görünüyordu. O gece Efe, rengarenk balonlarla uçtuğu harika bir rüya gördü. Sabah uyandığında, Tufan'a baktı ve gülümsedi, içinden 'Belki de rüyamda seni gördüm,' diye geçirdi. Tufan sessizce duruyordu ama içi sevinçle doluydu, bir sonraki macerayı dört gözle bekliyordu.