Uzun zaman önce, ormanın derinliklerinde unutulmuş bir köprü varmış. Bu köprü, gündüzleri sıradan taşlardan yapılmış gibi görünür, ama güneş batıp gece çöktüğünde, taşlarının içinden yumuşak, mavi bir ışık yayılırmış. Köydeki çocuklar bu köprüden 'Gizemli Işıkların Köprüsü' diye bahseder, ama hiçbiri geceleri oraya gitmeye cesaret edemezmiş. Ta ki, meraklı küçük Ela'nın bir gece penceresinden bu mavi ışıkları görene kadar...
Ela, ertesi gün en iyi arkadaşı Can'ı bulmuş. 'Can, dün gece köprünün gerçekten ışık saçtığını gördüm!' demiş heyecanla. Can biraz korkmuş ama Ela'nın merakına dayanamamış. Birlikte, güneş batmadan önce köprüye doğru yola çıkmışlar. Yolda, yaşlı kaplumbağa Tosbi ile karşılaşmışlar. Tosbi onlara, 'Köprünün ışıkları, kaybolan yıldız tozlarından gelir. Çok eski zamanlarda, bir yıldız kayması sırasında minik ışık parçacıkları köprünün taşlarına sinmiş' demiş.
Güneş tamamen batıp gece olunca, köprü gerçekten yumuşak mavi bir ışıkla parlamaya başlamış. Işıklar öyle nazik ve davetkarmış ki, Ela ile Can'un tüm korkuları gitmiş. Köprünün üzerine adım attıklarında, taşların altından minik ışık baloncukları yükselmeye başlamış. Bu baloncuklar, havada dans ederek çocukların etrafında dönmüş. Can, 'Bu ışıklar sanki bize bir şey anlatmaya çalışıyor!' demiş hayretle.
Tam o sırada, köprünün ortasındaki en büyük taştan daha parlak bir ışık belirmiş. Işığın içinden minik, ışıldayan bir yaratık çıkmış. Kendisini 'Işık Bekçisi' olarak tanıtmış. 'Ben Lumi, bu köprünün ışıklarını koruyorum' demiş minik sesiyle. 'Ama son zamanlarda ışıklarımız soluyor, çünkü insanlar bizi unuttu. Unutulan şeylerin ışığı söner.' Ela ile Can çok üzülmüşler. 'Peki ışıklarınızı nasıl koruyabiliriz?' diye sormuşlar.
Lumi, çocuklara köprünün ışıklarını güçlendirmek için üç özel anı toplamaları gerektiğini anlatmış: Bir neşe anı, bir yardım anı ve bir hayal anı. Bu anılar, ışıklara enerji verecekmiş. Ela ile Can hemen işe koyulmuşlar. İlk olarak, ertesi gün köydeki arkadaşlarıyla oynadıkları en eğlenceli oyunun neşesini hatırlamışlar. Köprüye döndüklerinde, bu neşe anını Lumi'ye anlatmışlar ve köprünün ışıkları biraz daha parlamış.
İkinci gün, yaşlı komşuları Ayşe Teyze'ye alışveriş torbalarını taşımada yardım etmişler. Bu yardım anısını köprüye getirdiklerinde, ışıklar daha da güçlenmiş ve daha geniş bir alana yayılmaya başlamış. Üçüncü gün ise, her ikisi de en büyük hayallerini paylaşmışlar: Ela yıldızları inceleyen bir bilim insanı, Can ise ormandaki tüm hayvanlarla konuşabilen bir doğa koruyucusu olmak istiyormuş.
Üç anıyı da toplayınca, köprü öyle parlak bir ışıkla dolmuş ki, tüm orman aydınlanmış. Lumi sevinçle, 'Artık ışıklarımız güvende! Unutulmadığımızı hissetmek bize güç veriyor' demiş. Ama çocuklara bir sır daha vermiş: 'Bu köprü sadece ışık saçmakla kalmaz, aynı zamanda kalbi temiz olanların en samimi dileklerini de gerçekleştirir.' Ela ile Can, gözlerini kapatıp aynı dileği dilemişler: Bu köprünün asla unutulmaması ve ışıklarının hep parlaması.
O günden sonra, Ela ile Can köprüyü asla unutmamışlar. Her hafta sonu ziyaret edip yeni anılar paylaşmışlar. Köydeki diğer çocuklara da köprünün hikayesini anlatmışlar. Yavaş yavaş, 'Gizemli Işıkların Köprüsü' yeniden hatırlanmaya başlamış. Geceleri, köprünün ışıkları artık daha parlak, daha canlı yanıyormuş. Ve kim bilir, belki de siz bir gün ormanın derinliklerinde bu köprüyü bulursanız, kendi anılarınızı paylaşıp ışıklarını besleyebilirsiniz...