Ali, gökyüzünü izlemeyi çok seven küçük bir kaşifti. Her akşam penceresinden bulutları seyreder, onların şekillerine göre hikayeler uydururdu. Bir gün, en sevdiği bulutun aslında bir ismi olmadığını fark etti. 'Bu hiç adil değil!' diye düşündü Ali. 'Her şeyin bir ismi var, peki ya bulutlar?' O gece, Aydede'ye bir dilek tuttu: 'Keşke bulutlara isim verebilsem.' Uykuya daldığında, rüyasında yumuşacık bir bulutun üzerinde uyandı. Bulut, pembe ve turuncu renklerle parlıyordu ve ona doğru süzülüyordu.
Bulut, Ali'ye doğru yaklaştı ve yumuşak bir sesle, 'Merhaba küçük kaşif, ben Bulutların Koruyucusu'yum. Dileğini duydum ve sana bir görev vermek istiyorum. Gökyüzündeki her bulutun özel bir ismi olmalı, ama bu isimler kayboldu. Sen, onlara yeni isimler bulacaksın. İşte sihirli bir teleskop. Onunla baktığında, bulutların gerçek kişiliklerini göreceksin.' Ali, heyecanla parlayan teleskopu aldı. İlk önce, yanlarından geçen kabarık beyaz bir buluta baktı. Teleskopla baktığında, bulutun aslında gülümseyen bir yüzü olduğunu ve yavaşça dans ettiğini gördü. 'Senin adın 'Neşeli Zıpzıp' olacak!' diye seslendi Ali. Bulut sevinçle parladı ve hafifçe sallandı.
Ali, bulutun üzerinde yolculuğuna devam etti. Uzun, ince bir bulut gördü. Teleskopla baktığında, bu bulutun bir keman çaldığını ve gökyüzüne notalar yaydığını fark etti. 'Sen de 'Melodi Ustası' olmalısın!' dedi Ali. Bulut, mutlulukla bir ezgi çalmaya başladı. Sonra, kocaman gri bir bulutla karşılaştı. İçinden minik şimşekler çakıyordu, ama korkutucu değil, daha çok oyun oynuyor gibiydi. 'Sen tam bir 'Şakacı Şimşek'sin!' diye güldü Ali. Bulut, minik bir gök gürültüsü sesi çıkararak yanıt verdi. Ali, her buluta baktıkça onların özelliklerini keşfediyor ve onlara en uygun isimleri veriyordu.
Derken, gökyüzünün en uzak köşesinde, tek başına duran küçük, soluk bir bulut gördü. Teleskopla baktığında, bu bulutun biraz üzgün göründüğünü fark etti. Yanına gitti ve nazikçe sordu, 'Neden yalnızsın?' Bulut, 'Kimse beni fark etmiyor, çünkü çok sıradanım,' diye mırıldandı. Ali dikkatlice baktı: bulut, aslında incecik ipeksi teller gibiydi ve güneş vurduğunda gökkuşağı renkleri saçıyordu. 'Sen sıradan değilsin!' diye haykırdı Ali. 'Sen 'Gizli Gökkuşağı'sın! İsmin, senin özel ışığını yansıtıyor.' Minik bulut, birden parıldadı ve hafifçe gülümsedi. Artık yalnız hissetmiyordu.
Ali, gökyüzündeki neredeyse tüm bulutlara isim verdi: 'Kocaman Sarılacak', 'Meraklı Gezgin', 'Rüya Dokuyan'... Her isim, bulutun özelliğine göreydi. Bulutların Koruyucusu tekrar göründü ve gururla, 'Harika iş çıkardın, küçük kaşif! Artık gökyüzü daha da renkli, çünkü her bulut kendi kimliğine kavuştu. Sana bir hediye vermek istiyorum.' Ali'ye minik, parlayan bir yıldız şeklinde bir madalyon verdi. 'Bunu sakla. Ne zaman bulutlara baksan, onların isimlerini hatırlayacak ve senin özel bağınız hep sürecek.' Ali, madalyonu sıkıca tuttu ve bulutun üzerinde evine doğru süzülürken, artık gökyüzünün sadece bulutlardan değil, dostlardan oluştuğunu düşündü.
Ertesi sabah Ali uyandığında, penceresinin yanında minik bir bulut şeklinde pamuk buldu. Gökyüzüne baktı: bulutlar her zamankinden daha canlı ve renkli görünüyordu. O günden sonra, her akşam bulutlara seslendi: 'Merhaba Neşeli Zıpzıp! Selam Melodi Ustası!' Ve bulutlar da ona hafifçe sallanarak veya güneşle parlayarak karşılık verdi. Ali, dünyanın ilk bulut kaşifi olmuştu. Hatta, diğer çocuklara da bulutlara nasıl isim verebileceklerini öğretti. Artık herkes, gökyüzündeki bu özel dostları tanıyor ve seviyordu. Aydede de her gece, bu güzel dostluğu gülümseyerek izliyordu.