Uzak bir kasabada, geceleri gökyüzünü seyretmeyi çok seven, yaşlı ve çok yetenekli bir marangoz yaşardı. Adı Usta Sami'ydi. Onun atölyesi, her türlü ağaç kokusu, talaş ve eski, sevimli aletlerle doluydu. Ama Usta Sami'nin en büyük hayali, gökyüzündeki parlak yıldızlara dokunmaktı. Onları her gece penceresinden izler, "Ah, keşke size biraz daha yakın olabilsem" diye mırıldanırdı. Bir gece, penceresinden içeri gümüşi bir ışık hüzmesi girdi. Işık, atölyenin köşesinde duran, tozlu ve unutulmuş bir kutunun üzerine düştü. Merakla kutuyu açan Usta Sami, içinden parıl parıl parlayan, gümüş renkli eski bir çekiç çıkardı. Çekiç, eline değdiği anda ılık bir enerji yaydı ve üzerinde minik yıldız şekilleri belirdi. Bu, Yıldızlar Diyarı'ndan gelen sihirli bir çekiçti!
Ertesi sabah, Usta Sami büyük bir heyecanla işe koyuldu. Sihirli çekici eline aldı ve atölyesindeki en güzel, en düzgün tahtaları seçmeye başladı. Çekici bir tahtaya hafifçe vurduğunda, inanılmaz bir şey oldu! Tahta, kendi kendine şekil almaya, pürüzleri kaybolup pürüzsüz ve parlak bir hale gelmeye başladı. Usta Sami, her vuruşta tahtanın hafifçe ışıldadığını fark etti. Özenle, sağlam ve güzel bir merdiven yapmaya başladı. Her basamağı sihirli çekiçle düzeltip cilaladı. Basamaklar, güneş ışığında altın gibi, ay ışığında ise gümüş gibi parlıyordu. Merdiveni yaparken, ona öyle bir özen gösterdi ki, her bir çiviyi, her bir tutkal damlasını sevgiyle yerleştirdi. Merdiven uzadıkça uzuyor, atölyenin tavanına kadar yükseliyordu.
Merdiven hazır olunca, sıra onu nereye kuracağına geldi. Usta Sami, merdiveni sırtına aldı ve kasabanın hemen dışındaki en yüksek tepeye, Berrak Tepesi'ne çıktı. Gece olmuş, gökyüzü yıldızlarla bezenmişti. Merdiveni yere sağlamca yerleştirdi ve sihirli çekiciyle en üst basamağa hafifçe vurdu. O anda, merdivenin üst kısmı yukarı doğru uzanmaya, gökyüzüne doğru büyümeye başladı! Tahta basamaklar, yıldızların arasına doğru yükseliyor, sanki görünmez bir duvara yaslanıyormuş gibi dimdik duruyordu. Merdivenin tepesi, en parlak yıldız kümesine kadar ulaştı ve orada sabitlendi. Artık yeryüzünden gökyüzüne uzanan, ışıltılı tahtalardan bir yol vardı.
İlk kim çıkacaktı bu merdivene? Usta Sami, cesaretini toplayıp ilk basamağa çıktı. Basamaklar sağlamdı ve ayaklarının altında sıcacıktı. Yukarı doğru tırmandıkça, kasabası küçülüyor, etrafı saran sessizlik ve huzur büyüyordu. Nihayet, yıldızların arasına vardığında, karşısında minik, ışık saçan bir yıldız topluluğu belirdi. Bunlar, aslında Yıldız Bekçileri'ydi! Minik, insanımsı, bedenleri ışıktan yapılmış sevimli varlıklardı. "Merhaba Usta Sami!" dediler hep bir ağızdan, "Sihirli çekici bulduğun ve bu güzel merdiveni yaptığın için teşekkür ederiz. Senin gibi saf bir kalple, yıldızlara ulaşmak isteyen herkese bu yolu açtın." Usta Sami çok mutlu oldu. Yıldız Bekçileri ona geceyi aydınlatmanın sırlarını, yıldızların şarkılarını anlattılar.
Usta Sami aşağıya, kasabasına döndüğünde, artık herkesin yıldızlara olan merakını bildiği için, merdivenin sırrını saklamadı. İsteyen her çocuk (ve hatta büyükler!), Berrak Tepesi'ne çıkıp, sihirli merdivenle yıldızları ziyaret edebilirdi. Ama bir kural vardı: Sadece iyi kalpli, meraklı ve yıldızlara saygı duyanlar merdivenin sihrini görebilir, onu tırmanabilirdi. O günden sonra, kasaba daha da mutlu bir yer haline geldi. Çocuklar rüyalarını yıldızlarla paylaşıyor, yıldız bekçileri de bazen aşağıya inip onlara masallar anlatıyordu. Usta Sami ise, atölyesinde sihirli çekiciyle yeni, harika şeyler yapmaya devam etti. Bazen bir uçurtma, bazen bir beşik, her yaptığına biraz yıldız ışığı, biraz da gökyüzünden huzur katıyordu. Ve geceleri, penceresinden yıldızlara baktığında, artık onlara ne kadar yakın olduğunu bilmenin verdiği derin bir sevinçle gülümsüyordu.