Derin ormanın en şirin mağarasında, kahverengi tüyleri bebek yumuşaklığında bir ayı yavrusu yaşardı. Adı Kardelen'di. Kardelen'in ailesi ve ormandaki tüm ayılar sonbaharın son yaprakları düşerken kış uykusuna hazırlanıyorlardı. Annesi mağarayı yumuşak yosunlarla döşemiş, babası son meyveleri toplamıştı. Ama Kardelen'in minik kalbi heyecanla çarpıyordu. 'Anne,' dedi yumuşak sesiyle, 'ben kış uykusuna yatmak istemiyorum. Daha hiç kar görmedim!' Annesi gülümseyerek Kardelen'in kulağını okşadı: 'Ama yavrum, kar soğuktur ve biz ayılar sıcak mağaralarımızda uyuruz kış boyunca.' Kardelen inatla başını salladı: 'Ama merak ediyorum... Beyaz, yumuşacık, gökyüzünden dans ederek inen karı görmek istiyorum!'
O gece, ailesi derin uykuya daldığında, Kardelen minik adımlarla mağaranın girişine yaklaştı. Dışarısı sessizdi, yalnızca rüzgarın şarkısı duyuluyordu. Cesaretini toplayıp dışarı çıktı. Ay, gümüş bir gülümsemeyle ormanı aydınlatıyordu. Aniden, burnunun üstüne serin bir şey düştü. Kardelen gözlerini kocaman açtı: İlk kar tanesi! Sonra bir tane daha, ve bir tane daha... Gökyüzünden yavaşça dans ederek inen binlerce beyaz kristal! Kardelen sevinçle zıpladı, patilerini açarak kar tanelerini yakalamaya çalıştı. 'Vay canına!' diye mırıldandı, 'Buzdan yıldızlara benziyorlar!'
Kardelen karın büyüsüne kapılıp ormanda ilerlemeye başladı. Her yer yavaş yavaş beyaz bir örtüyle kaplanıyordu. Ağaçlar gümüş süsler takmış gibiydi. Aniden, minik bir ses duydu: 'Cik cik! Soğuk! Çok soğuk!' Yakındaki bir çam ağacının dalında, titreyen küçük bir serçe yavrusu vardı. Kardelen hemen yanına koştu: 'Neden uyumuyorsun küçük arkadaşım?' Serçe titreyerek cevap verdi: 'Yuvamıza kar doldu, annem yiyecek ararken kayboldu.' Kardelen'in yüreği sızladı. 'Endişelenme,' dedi kararlılıkla, 'Sana yardım edeceğim.' Minik patisiyle serçeyi nazikçe kaldırıp daha korunaklı bir dala taşıdı.
Yoluna devam eden Kardelen, bu sez de bir tıkırtı sesi duydu. Karın altından minik bir kirpi yuvarlanarak çıktı. 'Oh, sonunda!' diye nefes nefese kaldı kirpi, 'Kış hazırlıklarımı tamamlayamadım, yiyecek stokum yok.' Kardelen düşündü. Babasının topladığı meyveleri hatırladı. 'Benim mağaramızda bolca meyve var!' dedi coşkuyla. Ama nasıl taşıyacaktı? Akıl dolu bir fikir geldi. Büyük bir geniş yaprak bulup, üzerine kar doldurdu. Soğuk kar sayesinde meyveler donmayacaktı! Kirpi minnettarca teşekkür etti ve birlikte mağaraya doğru yola koyuldular.
Mağaraya döndüklerinde Kardelen babasının sakladığı meyve sepetini buldu. Yapraktan yaptığı doğal buzdolabına meyveleri yerleştirdi. Kirpiye bolca yiyecek verdi. Serçe yavrusunu da alıp, mağaranın girişindeki en korunaklı dala yeni bir yuva yaptı. Tam bu sırada, serçenin annesi endişeyle geri döndü. Yavrusunu güvende görünce sevinçten şarkı söylemeye başladı. Kardelen mutlulukla izledi onları. Aniden, mağaradan bir ses: 'Kardelen!' Annesi uyanmıştı! Kardelen biraz endişeyle içeri girdi. 'Neredeydin yavrum?' diye sordu annesi merakla.
Kardelen başından geçenleri anlattı: Kar tanelerinin büyüsünü, donan serçe yavrusunu, aç kalan kirpiyi... Annesi onu gururla dinledi. 'Yavrum,' dedi yumuşakça, 'Karı görmek istemen doğayı ve arkadaşlarını koruman kadar güzel. Ama unutma, biz ayılar kışın uyuruz çünkü vücudumuz buna ihtiyaç duyar. Ancak bugün öğrendiğin şey çok değerli: Yardıma ihtiyacı olanları asla yalnız bırakmamak.' Kardelen başını salladı: 'Anlıyorum anne. Artık uyumaya hazırım. Ama önce bir şey yapmak istiyorum.' Dışarı çıkıp son bir kez kara baktı. Kar taneleri hâlâ dans ediyordu. Minik patisiyle kar üzerine bir kalp çizdi: 'Hoşçakal kar, baharda tekrar görüşürüz!'
Kardelen sıcak mağarasına döndüğünde, ailesinin yanına yumuşacık yosun yatağına uzandı. Gözlerini kapatırken, yardım ettiği hayvanları düşündü. Serçe ailesi artık güvendeydi, kirpinin kışlık yiyeceği vardı. En güzeli de, karın sihirli güzelliğini görmüştü. Uykuya dalarken, rüyalarında beyaz kristallerin dans ettiği bir orman gördü. Bahar geldiğinde, uyandığında tüm bu macerayı orman arkadaşlarına anlatacaktı. Belki gelecek kış, biraz daha büyüdüğünde, ailesi ona kısa süreliğine karı izleme izni verirdi. Artık huzurluydu, çünkü hem merakını gidermiş hem de yardıma ihtiyacı olanlara destek olmuştu. Ve böylece, minik ayı yavrusu Kardelen, ilk kar macerasının tatlı anılarıyla derin, huzurlu bir kış uykusuna daldı.