Leyla, büyükannesinin evinin tavan arasında oynarken eski bir ayakkabı kutusu buldu. Kutunun kapağını açtığında içinden minicik, parıltılı bir kasaba çıktı! Küçücük evlerin bacalarından duman yerine yıldız tozu tütüyor, daracık sokaklarda minik taşlar parlıyordu. En ilginci, kasabanın tam ortasında gümüş renkli bir çeşme vardı ve çeşmeden ay ışığı gibi parlayan su akıyordu. Leyla gözlerine inanamadı. Bu kadar güzel bir kasaba nasıl bir ayakkabı kutusuna sığmıştı?
Tam o sırada kutudan minik bir çıngırak sesi duyuldu. Kasabanın küçük meydanından elinde sihirli değneği olan minik bir adam çıktı. Adı Pırıltı Ustası'ydı ve kasabanın bekçisiydi. 'Merhaba Leyla' dedi gülümseyerek. 'Biz Ay Işığı Kasabası'nın sakinleriyiz. Her gece Aydede bizi bu kutuya yerleştirir, sabah olunca da dışarı çıkarız. Ama bugün bir sorun oldu - kasabamızın kalbi olan Gümüş Çeşme'nin suyu azalıyor.' Pırıltı Ustası, çeşmenin kaynağının kutunun köşesindeki küçük bir yıldız olduğunu, ancak yıldızın ışığının sönmek üzere olduğunu anlattı.
Leyla, minik kasaba sakinlerine yardım etmeye karar verdi. Pırıltı Ustası ona sihirli bir büyüteç verdi. Büyüteçle baktığında, kutunun derinliklerinde sönük bir yıldız gördü. Yıldız, üzerine konan toz tabakası yüzünden parlayamıyordu. Leyla çok dikkatli bir şekilde, annesinin dikiş kutusundan aldığı minik bir fırçayla yıldızın üzerindeki tozları temizledi. İlk temizlikte yıldız hafifçe parladı, ikincide biraz daha... Üçüncü temizlemede yıldız öyle bir parladı ki tüm kutu ışıl ışıl oldu!
Yıldızın parlamasıyla Gümüş Çeşme'den yeniden bol bol ay ışığı suyu akmaya başladı. Minik kasaba sakinleri sevinçle dans etmeye başladılar. Pırıltı Ustası, Leyla'ya teşekkür etmek için ona minik bir hediye verdi: Ayakkabı kutusundan bir parça karton ve yıldız tozundan yapılmış minik bir anahtarlık. 'Bu anahtarlık' dedi Pırıltı Ustası, 'sana büyük şeylerin küçük paketlerde saklanabileceğini hatırlatsın. Asıl büyüklük, kalbin büyüklüğündedir.'
O günden sonra Leyla, Ay Işığı Kasabası'nın özel koruyucusu oldu. Her akşam ayakkabı kutusunu pencerenin kenarına koyuyor, böylece Aydede minik kasabayı kolayca bulup onları dışarı çıkarabiliyordu. Bazen geceleri uyandığında, kutudan gelen minik çıngırak seslerini duyuyor ve gülümsüyordu. En çok da şunu öğrenmişti: En büyük maceralar bazen en küçük yerlerde saklı olabilirdi, tıpkı sevginin küçük bir kalpte bile büyük yer edinebileceği gibi...