Ormanın derinliklerinde, yıldızların en parlak göründüğü bir tepe üzerinde, Ayşe ve Can adında iki kardeş yaşardı. Her gece yatmadan önce pencerelerinden bakan çocuklar, gökyüzündeki ay dedeyi selamlardı. Bir gece, Ayşe pencereden bakarken, ayın ışığının ormanın belirli bir noktasında toplandığını fark etti. 'Can, bak!' dedi heyecanla, 'Ayın ışığı sanki bir şeyi işaret ediyor!' Ertesi gün, merakla ormana giden kardeşler, ayın işaret ettiği yerde eski, taştan bir kapı buldular. Kapının üzerinde tuhaf semboller ve notalar vardı, ama nasıl açılacağını bilmiyorlardı.
Can, kapıyı itmeye çalıştı ama hareket etmedi. Ayşe ise sembolleri dikkatle inceliyordu. 'Bunlar nota işaretleri!' diye bağırdı sevinçle. 'Belki de bir şarkıyla açılıyordur?' Tam o sırada, küçük bir ateşböceği yanlarına kondu ve kanatlarını çırparak bir melodi çıkardı. Ateşböceğinin çıkardığı sesler, kapıdaki notalarla uyum içindeydi. Ayşe hemen bu melodiyi mırıldanmaya başladı: 'La, sol, fa, mi, re, do, si...' Her nota söylendiğinde, kapıdaki sembollerden biri parlamaya başladı.
Son notayı söylediklerinde, taş kapı yavaşça açıldı ve içeriden sıcak, altın rengi bir ışık yayılmaya başladı. İçeri baktıklarında, renkli taşlarla döşenmiş, tavanında yıldızların parladığı bir tünel gördüler. Tünelin duvarları, dokununca ses çıkaran özel taşlardan yapılmıştı. Ayşe duvara hafifçe vurdu ve 'ding!' sesi çıktı. Can da başka bir taşa vurdu, 'dong!' Tünel, adeta dev bir müzik kutusu gibiydi! Her adım attıklarında, bastıkları taşlardan farklı notalar çıkıyor ve tünelin derinliklerine doğru bir melodi yayılıyordu.
Tünelde ilerlerken, karşılarına üç yol ayrımı çıktı. Her yolun girişinde farklı bir enstrüman resmi vardı: bir flüt, bir davul ve bir arp. Ayşe flüt resminin olduğu yola yaklaştığında, taşlardan ince bir flüt melodisi duyuldu. Can davul yoluna yaklaştığında, ritmik davul sesleri geldi. 'Hangisini seçmeliyiz?' diye düşündüler. O sırada, ateşböceği yeniden belirdi ve arp resminin olduğu yolun önünde dans etmeye başladı. 'Sanırım bize bu yolu gösteriyor!' dedi Ayşe. Arp yoluna girdiklerinde, duvarlardan yumuşak, huzur verici arp sesleri yükseldi.
Arp tünelinde ilerlerken, tünel genişledi ve karşılarına dev bir oda çıktı. Odanın ortasında, kristallerden yapılmış dev bir arp duruyordu. Arpın telleri, ay ışığıyla parlıyordu. Odanın duvarlarında, gece gökyüzündeki takımyıldızlarının resimleri vardı ve her takımyıldızı farklı bir melodiyi temsil ediyordu. Küçük ateşböceği, kristal arpa kondu ve kanatlarıyla tellere dokundu. Dokunduğu her telden, odada yankılanan büyülü bir ses çıktı. Sesler o kadar güzeldi ki, Ayşe ve Can gözlerini kapatıp müziğin büyüsüne kapıldılar.
Arpın sesi kesildiğinde, odanın tavanından yavaşça inen, notalardan oluşmuş bir merdiven belirdi. Merdivenin üstünde, parlak yıldız ışıklarından oluşan bir kapı vardı. Çocuklar notaların üzerine basarak yükselmeye başladılar. Her basışlarında, bastıkları nota ışıldıyor ve bir sonraki nota beliriyordu. En üste ulaştıklarında, yıldız kapısı açıldı ve kendilerini tanıdık bir yerde buldular: evlerinin bahçesinde! Arkalarına baktıklarında, tünelin girişinin yavaşça kapandığını ve tekrar sıradan bir taş yığınına dönüştüğünü gördüler. Ama artık bir sırları vardı: Ormanda, sadece doğru şarkıyı söylediğinde açılan büyülü bir tünel!
Ertesi gece, pencerelerinden bakan Ayşe ve Can, ay dedeye gülümsedi. Ay da onlara ışıltılı bir gülümsemeyle karşılık verdi gibi geldi. Artık biliyorlardı ki, dünya göründüğünden çok daha sihirli bir yerdi. Sadece dinlemeyi ve doğru notaları bulmayı bilmek gerekiyordu. Ayşe, küçük bir deftere tünelde öğrendikleri melodiyi not aldı. Can ise ateşböceğinin melodisini mırıldanıyordu. Belki bir gün, başka sihirli kapılar bulacak ve yeni şarkılarla onları açacaklardı. O gece, müziğin büyüsüyle dolu rüyalar gördüler ve ertesi sabah, ormandaki taş kapıyı ziyaret etmek için sabırsızlanıyorlardı.