Küçük Ela, sınıfının en dikkatli öğrencisiydi. Defterindeki yanlış yazılmış harfleri özenle siler, sayfaları tertemiz yapardı. Bir gün, resim dersinde pembe bir silgi buldu. Bu sıradan bir silgi değildi; üzerinde minik yıldız desenleri vardı ve hafifçe ışıldıyordu. Ela silgiyi cebine koydu. O akşam, televizyonda üzgün insanlar gördü. 'Keşke dünyadaki üzüntüleri de silebilseydim' diye düşündü. Tam o anda, cebindeki silgi ışık saçmaya başladı.
Ertesi gün okulda, en iyi arkadaşı Can'ın ağladığını gördü. Can'ın en sevdiği topu patlamıştı. Ela, pembe silgiyi çıkarıp Can'ın gözyaşlarına dokundurdu. İnanılmaz bir şey oldu! Can'ın yüzündeki üzüntü bulutları eriyip gitti, yerine küçük bir gülümseme belirdi. 'Nasıl yaptın?' diye sordu Can şaşkınlıkla. Ela silgiye baktı; üzerindeki yıldızlar daha parlak yanıyordu. Anladı ki bu silgi, gerçekten de üzüntüleri silebiliyordu.
Ela, silginin gücünü denemeye karar verdi. Bahçedeki solmuş çiçeklere dokundurdu silgiyi. Çiçekler canlanıp renklendi! Kantinde yemek seçen küçük kıza dokundurdu; kızın suratındaki ekşi ifade kaybolup yerine meraklı bir bakış geldi. Ancak Ela fark etti ki her üzüntüyü sildiğinde, silgi biraz daha küçülüyordu. Bu, onu biraz endişelendirdi. Acaba tüm dünyadaki üzüntüleri silmeye yetecek kadar büyük müydü bu sihirli silgi?
O akşam, mahallede dolaşırken komşu teyzenin kedisinin kaybolduğunu öğrendi. Teyze çok üzgündü. Ela, silgiyi komşusunun alnına hafifçe dokundurdu. Teyzenin yüzündeki kırışıklıklar açıldı, 'Belki de kedi maceraya çıkmıştır, geri döner' dedi umutla. Ama silgi artık yarı boyutuna inmişti. Ela endişeyle baktı silgiye. Rüyasında Aydede belirdi ve 'Her şeyi silmeye çalışırsan, kendinden de bir şeyler silersin' dedi.
Ela ertesi gün büyük bir ikilemde kaldı. Okulda dört çocuğun üzgün olduğunu gördü: biri ödevini unutmuştu, biri oyuna alınmamıştı, diğeri kalemini kaybetmişti, sonuncusu ise evine özlemişti. Silgi artık sadece bir ceviz büyüklüğündeydi. Ela, silgiyi dörde bölmeye karar verdi. Her parçayı bir çocuğa verdi ve 'Bununla sadece kendi üzüntünü değil, başkasının üzüntüsünü de sil' dedi. Çocuklar şaşkınlıkla küçük sihirli parçaları aldılar.
Bir hafta sonra okulda inanılmaz bir değişim olmuştu. Çocuklar birbirlerinin üzüntülerini silmeye çalışıyor, paylaşıyor, dinliyorlardı. Ela'nın verdiği küçük silgi parçaları büyümemişti ama çoğalmamışlardı da. Sadece insanlar onları kullandıkça biraz daha parlaklaşıyorlardı. Ela anladı ki asıl sihir, silgide değil, insanların birbirine şefkat göstermesindeydi. Üzüntüler tamamen yok olmuyordu belki, ama paylaşıldığında hafifliyordu.
O gece, Ela pencereden Aydede'ye baktı. Pembe silgisinden geriye sadece minik bir toz kalmıştı. Ama üzülmedi, çünkü öğrendiği ders çok değerliydi: Dünyadaki tüm üzüntüleri tek başına silmek imkansızdı, ama herkes küçük bir parça şefkatle katkıda bulunabilirdi. Ertesi gün, öğretmenine 'Paylaşılan Üzüntü Yarılanır' adlı bir resim yaptı. Resimde, tüm çocuklar el ele tutuşmuş, ortada ise parlayan küçük bir silgi tozu vardı. Ve o andan itibaren, Ela'nın sınıfı okulun en mutlu, en birbirine destek olan sınıfı oldu.