Leyla, penceresinden yıldızlara bakarken, odasının duvarındaki eski dünya haritasının hafifçe parlamaya başladığını fark etti. Harita, gece ayının ışığıyla aydınlanmış gibiydi, ancak daha garibi, üzerindeki okyanusların mavi bölgelerinin yavaşça inip kalktığını, tıpkı birinin göğsü gibi nefes alıp verdiğini gördü. Merakla yaklaştı ve parmağını haritanın üzerinde gezdirirken, Afrika kıtasının sıcak bir esinti gibi üflediğini, Antarktika'nın ise serin bir nefes verdiğini hissetti. Harita canlıydı ve geceleri uyanıyordu! Leyla, büyükbabasının 'Bu harita özel, Leyla, geceleri rüyaları taşır' dediğini hatırladı. O gece, haritanın nefes alışını dinleyerek uykuya daldı, rüyasında haritanın üzerinde uçtuğunu hayal etti.
Ertesi gece, Leyla uyandığında haritanın daha da parlak olduğunu gördü. Üzerindeki şehirlerin isimleri altın renginde parlıyor, dağlar minik yıldızlar gibi ışıldıyordu. Harita, yavaşça fısıldamaya başladı: 'Leyla, ben Gecenin Haritasıyım. Dünyanın rüyalarını taşırım. Ama son zamanlarda nefesim kesiliyor, çünkü bazı yerlerde rüyalar kayboluyor. Bana yardım eder misin?' Leyla heyecanla 'Evet!' diye bağırdı. Harita, üzerindeki Asya kıtasından bir ışık hüzmesi çıkardı ve Leyla kendini haritanın içinde, uçan bir halının üzerinde buldu. Havada süzülürken, altında nefes alan haritanın devasa bir versiyonunu gördü; her kıta canlı gibi hareket ediyor, nefes alıyordu.
İlk durakları, haritanın nefes almakta zorlandığı bir ormandı. Burası, rüyaların ağaçlarda yetiştiği bir yerdi, ama ağaçlar solmuş, rüyalar soluk görünüyordu. Leyla, haritanın fısıltısını duydu: 'Burada çocuklar uyumakta zorlanıyor, çünkü gürültü var. Rüyalar onlara ulaşamıyor.' Leyla, etrafa bakındı ve uzakta parlayan bir göl gördü. Göle yaklaştıklarında, gölün suyunun nefes alıp verdiğini, içinde yıldızların yüzdüğünü fark etti. Harita, 'Bu, Rüya Gölü. Eğer buradan bir damla su alıp ormana serpersek, rüyalar yeniden canlanır' dedi. Leyla, elini uzatıp bir damla parlak su aldı ve ormana doğru salladı. Damlacıklar, yağmur gibi yağdı ve ağaçlar hemen canlandı, yaprakları gümüş renginde parlamaya başladı. Harita derin bir nefes aldı, Asya bölgesi daha canlı göründü.
Sonraki durakları, haritanın nefesinin hızlandığı bir okyanusdu. Burası, deniz canlılarının rüya gördüğü bir yerdi, ama su kirlenmiş gibiydi ve nefes düzensizdi. Leyla, suyun altında parlayan dev bir denizanası gördü. Harita açıkladı: 'Bu, Rüya Denizanası. O, okyanusun nefesini düzenler, ama çöp yüzünden hasta. Ona yardım etmeliyiz.' Leyla, uçan halısıyla suya dalıp denizanasının yanına gitti. Etrafta yüzen plastik parçalarını topladı ve onları bir bulutun üzerine koydu. Denizanası, minnettarlıkla parladı ve okyanusun nefesi yavaş yavaş düzene girdi, dalgalar ritmik bir şekilde inip kalkmaya başladı. Harita rahat bir nefes verdi, okyanus bölgeleri mavi ve berrak göründü. Leyla, haritanın artık daha güçlü nefes aldığını hissetti.
Son olarak, harita Leyla'yı kaybolan rüyaların toplandığı bir dağa götürdü. Dağın zirvesinde, nefes alan dev bir kristal vardı, ama içi kararmıştı. Harita, 'Bu, Rüya Kristali. Tüm dünyanın rüyalarını yansıtır, ama bazı çocuklar korkuları yüzünden rüya göremiyor, bu yüzden kristal kararıyor' dedi. Leyla, kristale dokundu ve içinde karanlık bulutlar gördü. Aklına bir fikir geldi: kendi en mutlu rüyasını düşündü – büyükbabasıyla yıldızları izlemek. Kristal, bu düşünceyle hafifçe parladı. Leyla, haritaya 'Diğer çocuklara da mutlu rüyalar gönderebilir miyiz?' diye sordu. Harita, 'Evet, nefesimle onları taşıyabilirim' diye yanıtladı. Birlikte, haritanın nefesini kullanarak, kristalden parlak ışınlar gönderdiler; her ışın, dünyanın farklı bir köşesindeki bir çocuğun yastığına düştü. Kristal tamamen parladı, harita derin ve huzurlu bir nefes aldı.
Leyla, uçan halıyla kendi odasına döndüğünde, harita artık sakin nefes alıp veriyordu. Üzerindeki tüm kıtalar canlı ve parlak görünüyordu. Harita son bir kez fısıldadı: 'Teşekkür ederim, Leyla. Artık rüyalar güvende. Unutma, her gece ben nefes alırken, senin ve diğer çocukların hayalleri dünyayı dolaşıyor.' Leyla, penceresinden baktı ve yıldızların haritayla uyum içinde parladığını gördü. O gece, haritanın ritmik nefes alışını dinleyerek, kendisinin de bir parçası olduğu güzel bir rüya gördü: dünyanın her yerindeki çocukların mutlu uyuduğu, nefes alan haritanın onları koruduğu bir rüya. Ertesi sabah uyandığında, harita sıradan görünüyordu, ama Leyla, onun geceleri canlandığını ve her nefesin bir macera olduğunu biliyordu.