Uzun zaman önce, gökyüzünün en yumuşak köşesinde yaşayan Aydede'nin çok özel bir hobisi vardı: resim yapmak. Her gece, bulutlardan tuvalini hazırlar, yıldızları da fırçalarının yerine kullanırdı. Fakat bir gece, küçük bir kuyruklu yıldız Aydede'nin yanından geçerken, parlak kuyruğundan bir toz zerkesi düştü ve Aydede'nin en sevdiği fırçasının üzerine kondu. O anda, fırça hafifçe titremeye başladı ve tüm renkler birbirine karışarak ışıldadı. Aydede merakla fırçayı eline aldı ve bulutlardan birine dokundu. Dokunduğu bulut hemen gökkuşağı renklerine büründü! Aydede şaşkınlıkla, 'Vay canına!' dedi, 'Bu fırça sihirli olmuş! Her dokunduğumu renklendiriyor!'
Aydede, sihirli fırçasını denemek için hemen aşağıdaki uyuyan köye doğru süzüldü. İlk olarak, köy meydanındaki soluk çeşmeye dokundu. Fırça değer değmez, çeşmenin taşları canlı mavi ve yeşil tonlara kavuştu, suyu ise berrak kristal gibi parlamaya başladı. Sonra, biraz ilerideki oyun parkındaki salıncaklara dokundu. Salıncaklar hemen parlak kırmızı ve sarı renklere bürünerek, gündüz gibi neşeli göründüler. Aydede, 'Harika!' diye fısıldadı, 'Artık bu köy daha renkli ve mutlu olacak.' Köydeki çocuklar, pencerelerinden dışarı baktıklarında, her şeyin rengarenk olduğunu görüp gülümsediler, ama kimsenin Aydede'yi gördüğü yoktu.
Ertesi gece, Aydede fırçasını alıp ormana doğru uçtu. Ormandaki ağaçlar, sonbaharda yapraklarını döktükleri için biraz üzgün görünüyorlardı. Aydede, sihirli fırçasını en yakınındaki meşe ağacının gövdesine değdirdi. Ağaç hemen sıcak turuncu ve altın sarısı renklerle kaplandı, yaprakları yeniden çıkarak dans etmeye başladı. Sonra, bir tilkinin kürküne dokundu, tilki kızıl turuncu bir ışıkla parladı. Küçük bir dereye değince, dere yatağındaki taşlar mor, pembe ve maviye dönüştü. Orman, adeta bir resim sergisi gibi renklendi! Hayvanlar uykularından uyanıp bu güzelliği izlediler, baykuşlar şarkı söylemeye başladı.
Birkaç gece sonra, Aydede sihirli fırçasını deniz kıyısına götürmeye karar verdi. Sahildeki kumlar soluk gri görünüyordu. Aydede, fırçasını kuma değdirdi ve kum taneleri altın sarısı, gümüş ve hatta incimsi beyaz renklere dönüştü. Dalgalara dokununca, her dalga yeşil, mavi ve mor renklerde parıldayarak kıyıya vurdu. Deniz kabukları canlı pastel tonlara kavuştu. Aydede, 'Her şey renklerle daha güzel!' diye düşündü. O sırada, sahilde yürüyen bir çocuk, renkli kumları görüp sevinçle 'Anne, bak!' diye bağırdı, 'Deniz bize sihir yapmış!' Aydede, çocuğun mutluluğunu görünce içi ısındı.
Aydede, sihirli fırçasıyla gece boyunca dünyayı renklendirmeye devam etti. Dağların tepelerini pembeye, nehirleri gümüşe, hatta şehirdeki binaların çatılarını parlak turkuaza boyadı. İnsanlar her sabah uyandıklarında, etraflarındaki renklerin değiştiğini görüp şaşırıyor, ama bir türlü sebebini anlayamıyorlardı. Bir gün, küçük bir kız, gece yarısı uyanıp pencereden baktı ve Aydede'yi fırçasıyla bir bulutu boyarken gördü. Kız gülümsedi ve 'Artık sırrını biliyorum, Aydede!' diye fısıldadı. Aydede, kızı görünce mutlulukla göz kırptı ve fırçasından bir parlaklık gönderdi; kızın odası hemen yumuşak pastel renklerle doldu.
Zaman geçtikçe, Aydede sihirli fırçasını paylaşmanın önemini öğrendi. Bir gece, gökyüzünde diğer yıldızlarla buluştu ve onlara fırçasını gösterdi. Yıldızlar da heyecanla, kendi ışıklarını fırçaya ekleyerek onu daha da güçlendirdiler. Artık Aydede, fırçasıyla sadece dokunduklarını renklendirmekle kalmıyor, aynı zamanda insanların kalplerine de neşe saçıyordu. Köydeki çocuklar, Aydede'ye teşekkür etmek için resimler yapmaya başladılar ve her gece pencerelerine renkli resimler asarak onu selamladılar. Aydede, 'Renkler sihirdir,' diye düşündü, 've herkesin içinde biraz sihir vardır.' O günden sonra, her gece dünyayı biraz daha renklendirerek, insanlara hayal gücünün güzelliğini hatırlattı.