Yağmurlu bir cumartesi öğleden sonra, Ela ve ağabeyi Deniz, anneleriyle birlikte şehrin en eski mahallesindeki küçük bir kütüphanenin önünde duruyorlardı. Burası o kadar sıradan görünüyordu ki, önünden defalarca geçmelerine rağmen hiç dikkatlerini çekmemişti. Ahşap kapının üzerindeki paslı tabelada 'Zamanın Sayfaları Kütüphanesi' yazıyordu. Anneleri, 'İçeride sizi şaşırtacak kitaplar olduğunu duydum,' dedi göz kırparak. Kapıyı ittiler ve içeri adımlarını atar atmaz, her şey değişti. Havada eski kitap kokusunun yanı sıra, taze pişmiş kurabiye ve boya kalemlerinin kokusu vardı. Duvarlar rengarenk çocuk resimleriyle kaplıydı ve raflar normal kitapların yanı sıra peluş oyuncaklarla doluydu. Ela, 'Anne, burası tuhaf... Ama güzel!' diye fısıldadı.
Kütüphanenin görevlisi, gümüş saçlı, gözlerinde ışıltılı bir parıltı olan yaşlı bir beyefendiydi. Adı Bay Kitapçı'ydı. 'Hoş geldiniz küçük kaşifler!' dedi sesi sıcak bir bal rengindeymiş gibi. 'Burada her kitap bir anı saklar. Doğru kitabı bulana dokunduğunda, o anı yaşarsın.' Deniz şüpheyle baktı, 'Yani sihirli mi bu?' Bay Kitapçı gülümsedi: 'Hayır, sihir değil. Sadece... unuttuğumuz mutluluklar burada saklı.' Ela, raflardan birine uzandı ve cildi yıldız desenleriyle kaplı bir kitaba dokundu. Aniden, kendisini üç yaşında, bahçede ilk kez kelebek kovalamakta buldu. Rengarenk kanatların peşinden koşarken çıkardığı kahkahayı duyabiliyordu. Birkaç saniye sonra kütüphaneye döndüğünde, yanaklarında mutluluk gözyaşları vardı.
Deniz hâlâ ikna olmamıştı. 'Ben deneyeceğim,' dedi ve en yüksek raftaki, deri ciltli büyük bir kitaba uzandı. Dokunur dokunmaz, kendisini beş yaşında, babasıyla ilk bisikletine binerken buldu. Arka tekerleklerdeki küçük destek tekerlekleri, 'Bak, düşmüyorsun!' diyen babasının güven verici sesi... O günkü gurur ve özgürlük duygusunu yeniden hissetti. Kitabı bıraktığında gözleri parlıyordu. 'Gerçekmiş!' diye bağırdı. Bay Kitapçı yanlarına geldi: 'Bu kütüphane, büyürken kaybettiğimiz küçük mutlulukları korumak için var. Her yetişkin içeri girdiğinde, içindeki çocuğu bulur.' Tam o sırada, ciddi görünümlü bir iş adamı içeri girdi. Bir çocuk kitabına dokundu ve aniden kıkırdamaya başlayıp halının üzerinde oturarak resim yapmaya koyuldu.
Ela ve Deniz, kütüphanenin farklı köşelerini keşfetmeye başladılar. 'Masal Köşesi'nde, peri masallarının sayfalarından gerçek sesler geliyordu. 'Bilim Bölümü'nde, çocukken 'neden' diye sorduğumuz tüm soruların cevapları vardı. En ilginci ise 'Kayıp Eşyalar' rafıydı: tek bir çorap, eski bir anahtar, hatta Deniz'in geçen yaz kaybettiği mavi deniz kabuğu bile oradaydı. Bay Kitapçı, 'Bazen küçük şeyler, en büyük anıları taşır,' diye açıkladı. Ela, annesinin de bir kitaba dokunmasını istedi. Annesi tereddütle pembe bir günlüğe uzandı ve anında on iki yaşına, en iyi arkadaşıyla sırlar paylaştıkları ağaç evine döndü. Döndüğünde, yüzünde Ela'nın hiç görmediği genç bir neşe vardı.
Saatler ilerledikçe, kütüphane dolmaya başladı. Günlük telaşesinden kaçan yetişkinler, içlerindeki çocuğu bulmak için geliyorlardı. Bir doktor, legolarla oynuyor; bir öğretmen, boyama kitabı dolduruyordu. Ela, Bay Kitapçı'ya sordu: 'Peki neden herkes sürekli burada kalmıyor?' Yaşlı adam yumuşak bir gülümsemeyle yanıt verdi: 'Çünkü buradaki mutluluklar, gerçek hayatta yanımızda taşımamız için bir hatırlatma. Asıl sihir, buradan çıktığında o çocukça neşeyi koruyabilmekte.' Deniz, 'Ama nasıl?' diye sordu. Bay Kitapçı, her birine küçük, boş bir defter verdi: 'Kendi hikayenizi yazın. Her gün bir mutluluk sayfası ekleyin. Böylece içinizdeki kütüphane hiç boş kalmaz.'
Ayrılma vakti geldiğinde, Ela ve Deniz değişmiş hissediyorlardı. Sadece geçmiş mutlulukları hatırlamakla kalmamış, şu anın da ne kadar değerli olduğunu fark etmişlerdi. Kapıdan çıkarken Bay Kitapçı, 'Unutmayın, her an bir anı olabilir. Onu nasıl yaşadığınız sizin elinizde,' dedi. Dışarı adım attıklarında, yağmur durmuş ve güneş bulutların arasından süzülüyordu. Ela, 'Bugün en sevdiğim gün!' dedi. Deniz ise cebindeki deftere dokundu: 'Ve yarın da öyle olacak.' O gece, her ikisi de defterlerine ilk sayfalarını yazdılar: 'Bugün, içinde çocukluğun saklı olduğu bir kütüphane keşfettik. Ve aslında o çocukluk hiç gitmemiş, sadece biraz unutulmuş.' Zamanın Sayfaları Kütüphanesi, ertesi gün yine sıradan görünüyordu. Ama artık Ela ve Deniz biliyordu ki, sihir gerçekten vardı ve onu taşımak için tek ihtiyaçları olan, açık bir kalp ve biraz hayal gücüydü.