Leo, sessiz bir çocuktu. Sözcükler onun için bazen çok büyük, bazen de çok ağırdı. Onun yerine gözleriyle konuşurdu; merakla parlayan kahverengi gözleriyle. Bir gece, odasında oturmuş, yeni aldığı kırmızı spor ayakkabılarına bakıyordu. Annesi onları 'koşmak için' almıştı, ama Leo henüz hiç giymemişti. Ay, pencereden içeri gümüşi bir ışık hüzmesi gönderdi ve tam o anda, inanılmaz bir şey oldu. Sağ ayakkabının burnu kıpırdadı, sanki esniyormuş gibi. Sonra sol ayakkabının bağcıkları kendi kendine hareket etti. Leo gözlerini ovuşturdu, ama hayal görmediğinden emindi. 'Merhaba Leo,' dedi yumuşak, cıvıl cıvıl bir ses. Ses, kırmızı spor ayakkabılardan geliyordu! 'Ben Kıpır, bu da benim kardeşim Kıpırtı. Seninle tanışmak için sabırsızlanıyorduk!'
Leo'nun ağzı açık kalmıştı. Hiçbir ses çıkaramadı, sadece büyük gözlerle baktı. 'Endişelenme,' dedi sol ayakkabı, Kıpırtı, daha yumuşak bir sesle. 'Biz sadece senin ayakkabılarınız. Her çocuğun ayakkabıları aslında konuşabilir, ama çoğu insan onları dinlemeyi bilmez. Sen ise özel bir dinleyicisin, Leo. Sessizliğin sayesinde bizim sesimizi duyabildin.' Kıpır heyecanla zıpladı. 'Amacımız seni eğlenceli yerlere götürmek! Dünya keşfedilmek için çok büyük. Ama biz tek başımıza hareket edemeyiz. Bizi giymelisin! Birlikte neler yapabileceğimizi hayal et!' Leo yavaşça ayakkabıları eline aldı. Onlar sıcacık ve yumuşacıktı. Bağcıklarını, daha önce hiç bağlamamış olmasına rağmen, sihirli bir şekilde nasıl bağlayacağını bildiğini fark etti.
Ertesi sabah, Leo ilk kez Kıpır ve Kıpırtı'yı giydi. Ayakkabılar ayaklarına oturur oturmaz, hafif bir karıncalanma hissetti. Okula giderken, her zamanki sessiz yürüyüşü değişti. Ayakkabıları ona fısıldıyordu: 'Şu çiçeğe bak Leo, rengarenk!' 'Kuşlar ne güzel şarkı söylüyor!' Onların rehberliğinde, Leo etrafındaki dünyayı daha önce hiç fark etmediği detaylarla görmeye başladı. Okul bahçesinde, diğer çocuklar koşup oynarken, Leo her zamanki gibi kenarda durdu. Ama Kıpır içinden bir sesle konuştu: 'Şu kum havuzuna bak. Oradaki kız kule yapmaya çalışıyor ama kumu çok kuru. Su kovası kenarda duruyor. Belki ona götürebilirsin?' Leo tereddüt etti. Sonra yavaşça su kovasını aldı ve kızın yanına gitti. Ona vermek için uzattı. Kız gülümsedi: 'Teşekkürler! Gel, birlikte yapalım mı?' Leo'nun kalbi sevinçle doldu. Bir kelime bile söylemeden yeni bir arkadaş edinmişti.
Günler geçtikçe, konuşan ayakkabılar Leo'yu küçük maceralara sürükledi. Onu, bahçedeki karınca yolunu izleyerek gizli bir 'karınca şehri' keşfetmeye, yağmur sonrası en büyük göleti bulmak için yarışmaya teşvik ettiler. Leo hala çok konuşmuyordu, ama artık daha güvenle gülümsüyor, başını sallıyor ve bazen fısıltıyla cevap veriyordu. Bir gün, okulda resim yapıyorlardı. Leo, Kıpır ve Kıpırtı'nın ona gösterdiği güzel şeyleri çizmek istedi: sabah çiyinin üzerindeki güneşi, tırtılın nasıl kelebeğe dönüştüğünü, komşularının kedisinin yavrularını. Resmi bitirdiğinde, öğretmeni yanına geldi ve resme hayranlıkla baktı. 'Leo, bu harika! Bize resminde neler çizdiğini anlatmak ister misin?' diye sordu. Leo, her zamanki gibi suskunluğa bürünecekti ki, ayakkabılarından sıcak bir enerji hissetti. Derin bir nefes aldı ve fısıldayarak, 'Bu... bu benim arkadaşlarımın bana gösterdiği güzel şeyler,' dedi.
O akşam, Leo evine yürürken, Kıpır ve Kıpırtı sessizce konuştular. 'Amacımıza ulaştık,' dedi Kıpır mutlulukla. 'Leo artık sadece dinlemekle kalmıyor, aynı zamanda kendi sesini de bulmaya başlıyor.' Kıpırtı ekledi, 'Evet, ama biz her zaman burada olacağız. Sessiz anlarında bile.' Leo onları duydu ve içinden teşekkür etti. Artık biliyordu ki, sesinin gücü sadece kelimelerde değildi. Bazen bir yardım eli uzatmak, güzel bir resim çizmek veya sadece dikkatle dinlemek, en anlamlı konuşma biçimi olabilirdi. O gece, ayakkabılarını yatağının yanına düzgünce yerleştirdi. 'İyi geceler Kıpır, iyi geceler Kıpırtı,' diye fısıldadı. Ayakkabılar parlaklıklarını kaybetmeden önce, tatlı bir şekilde, 'İyi geceler Leo,' diye karşılık verdiler. Ve Leo, kalbinde yepyeni bir cesaret ve ağzında küçük bir gülümsemeyle uykuya daldı. Artık sessizliğinin içinde bir ses, o sesin içinde de bir dünya olduğunu biliyordu.