Küçük Ali, ormanın derinliklerinde yürürken, hiç görmediği bir mağara keşfetti. Mağaranın ağzı, yosunlarla kaplıydı ve içinden hafif bir serinlik geliyordu. Merakla içeri adım attığında, ayakkabılarının çıkardığı sesler taş duvarlarda yankılandı. 'Merhaba!' diye seslendi Ali, ve bir ses ona 'Merhaba!' diye karşılık verdi. Şaşırdı, çünkü mağarada ondan başka kimse yoktu. Bu ses nereden geliyordu acaba? Yanıtını bulmak için daha derine ilerlemeye karar verdi.
Mağaranın içi, tavanından sarkan renkli taşlarla doluydu. Her adım attığında, yankı onu takip ediyordu. 'Ben kimim?' diye sordu Ali, ve yankı 'Ben kimim?' diye tekrarladı. Bu durum Ali'yi biraz korkuttu, ama aynı zamanda çok ilginçti. Taşların arasında parlayan küçük ateşböcekleri, ona yol gösteriyor gibiydi. Derken, geniş bir odaya geldi. Burası, duvarları pürüzsüz ve parlak olan, yankının daha da güçlü duyulduğu bir yerdi. Ali, yankıyla oynamaya başladı: 'Sen benim arkadaşım mısın?' diye sordu, ve yankı hemen 'Sen benim arkadaşım mısın?' diye yanıtladı.
Ali, yankının aslında kendi sesinin taşlara çarpıp geri dönmesi olduğunu anlamaya başladı. Ama yankı bazen farklı tonlarda geliyordu, sanki konuşuyormuş gibi. 'Sen neredesin?' diye bağırdı, ve yankı 'Sen neredesin?' diye yankılandı. Bu sırada, mağaranın bir köşesinde, üzerinde eski desenler olan bir taş tablet gördü. Tablete dokunduğunda, yankı aniden değişti: 'Hoş geldin, küçük kaşif!' dedi yumuşak bir sesle. Ali heyecanlandı; acaba mağaranın kendisi mi konuşuyordu? Tabletin yanında, küçük bir havuz vardı ve suyun üzerinde yankılar dans ediyordu.
Havuzun kenarına oturdu ve suya baktı. Suya 'Nasılsın?' diye fısıldadı, ve yankı 'Nasılsın?' diye fısıldayarak geri döndü. Ama bu sefer, yankı daha nazik ve sıcaktı. Ali, yankının aslında bir ayna gibi olduğunu fark etti: ne söylerse, aynısını duyuyordu. Bu onu düşündürdü; belki de insanlar da birbirlerine böyle davranmalıydı, sevgi sözcükleri söylediğinde, sevgi geri gelirdi. 'Seni seviyorum!' diye bağırdı mutlulukla, ve mağara 'Seni seviyorum!' diye coşkuyla yankıladı. O anda, mağaranın duvarları hafifçe parladı, sanki gülümsüyor gibiydi.
Ali, artık yankıyı bir arkadaş gibi görüyordu. Ona şarkılar söyledi, hikayeler anlattı, ve yankı hepsini neşeyle tekrarladı. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadı, ama akşam olmaya başladığını fark etti. Dışarı çıkmak için hazırlanırken, yankıya veda etti: 'Görüşürüz, arkadaşım!' dedi. Yankı 'Görüşürüz, arkadaşım!' diye karşılık verdi. Mağaradan çıkarken, arkasından gelen son bir yankı duydu: 'Her zaman buradasın!' Bu sözler, Ali'ye güven verdi. Eve döndüğünde, ailesine mağaranın sırrını anlattı ve onlar da hayretle dinledi. O günden sonra, Ali sık sık mağarayı ziyaret etti, çünkü orada kendi sesinin sihirli dünyasını keşfetmişti.