Uzaklarda, gökyüzüne kadar uzanan renkli evlerin olduğu, her sokağın bir müzik aleti gibi göründüğü bir şehir varmış. Burası Melodiye Şehri'ymiş. Burada yaşayan insanlar çok mutluymuş ama bir sorunları varmış: şehirde hiç çiçek yokmuş! Parklar boş, balkonlar sadece saksılarla doluymuş. Çocuklar rengarenk çiçekleri çok özlüyormuş. Derken bir gün, yaşlı bilge Bayan Notalya, şehrin kütüphanesinin tozlu raflarında eski bir kitap bulmuş. Kitapta şöyle yazıyormuş: 'Melodiye Şehri'nin kalbi, notalarla atar. Gerçek bir melodi duyduğunda, toprak gülümser, taşlar şarkı söyler ve çiçekler müzikle açar.'
Bayan Notalya bu sırrı hemen şehrin küçük müzisyeni Lina'ya anlatmış. Lina, altın saçlı, neşeli bir kızmış ve her zaman yanında taşıdığı küçük kırmızı kemanıyla herkesi mutlu edermiş. 'Belki de şehrimiz gerçek bir melodiyi çok özlemiştir,' demiş Lina merakla. Ertesi sabah, güneş doğarken, Lina şehrin en yüksek tepesindeki gözlem kulesine çıkmış. Kemanını omzuna koyup, kalbinden gelen en güzel şarkıyı çalmaya başlamış. Önce yavaş, hüzünlü bir melodi... Sonra neşeli, coşkulu notalar... Havada altın rengi müzik notaları dans etmeye başlamış.
İnanılmaz bir şey olmuş! Lina'nın kemanından çıkan her nota, şehrin bir yerine düşmeye başlamış. Piyano sesi gibi derin bir 'do' notası, şehir meydanındaki çeşmenin taşlarına değdiğinde, anında mor menekşeler fışkırmış! İnce bir 'mi' notası, çatılara konduğunda, kırmızı gelincikler açmış. Çocuklar pencerelerden bakıp hayretle 'Aaah!' diye bağırmış. Lina çaldıkça, melodisi hızlanmış, notalar yağmur gibi yağmış. Parklardaki ağaçlar pembe elma çiçekleriyle, sokak lambalarının dibinde minik papatyalarla dolmuş. Şehir, bir çiçek bahçesine dönüşmeye başlamış!
Ama en güzeli, şehrin herkesin katıldığı bir konsere dönüşmesiymiş! Bakkal Amca Davul, davulunu alıp ritim tutmuş. Postacı Bay Flüt, cebinden flütünü çıkarıp Lina'ya eşlik etmiş. Küçük çocuklar ellerindeki zilleri, marakasları sallamış. Berber teyze, makasıyla 'çıt çıt' ses çıkarıp tempo tutmuş. Herkesin katkısıyla müzik büyümüş, zenginleşmiş. Ve her yeni enstrüman sesi, yeni çiçekler açtırmış: trompet sesiyle sarı nergisler, arp sesiyle mavi sümbüller... Şehirde ilk kez bir 'çiçek senfonisi' çalınıyormuş!
Akşam olduğunda, Melodiye Şehri tanınmaz hale gelmiş. Her yer rengarenk çiçeklerle, mis gibi kokularla dolmuş. Ama asıl sihir, çiçeklerin de müziğe katılmasıymış! Rüzgar estikçe, çiçekler 'ding-dong' gibi nazik sesler çıkarıyor, yaprakları 'hışır hışır' ritim tutuyormuş. Lina, 'Artık şehrimiz canlı bir orkestra!' diye sevinçle bağırmış. Bayan Notalya gülümseyerek, 'Gördün mü? Gerçek melodiyi bulduk. O da birlikte yaptığımız müzik!' demiş. O geceden sonra, şehirde her sabah bir 'çiçek uyandırma konseri' düzenlenmeye başlamış. Çiçekler müzikle açılıp, müzikle uyuyormuş. Ve Melodiye Şehri, dünyanın en neşeli, en renkli, en melodili şehri olarak anılmış.