Bir zamanlar, Telaşsız Tosbi adında çok bilge ve yaşlı bir kaplumbağa varmış. Diğer hayvanlar sürekli koşturup, 'Acele et!', 'Zaman geçiyor!' diye bağırırken, Tosbi sakin sakin yürür, çiçekleri koklar ve bulutları izlermiş. Bir gün, ormandaki hayvanlar büyük bir yarış düzenlemeye karar vermişler. 'En hızlı kim olacak? Zamanla yarışıyoruz!' diye heyecanla konuşuyorlarmış. Ama Tosbi yarışa katılmayı reddetmiş. 'Ben zamanla yarışmak istemiyorum,' demiş usulca. 'Zaman benim arkadaşım.' Bu sözler diğer hayvanları şaşırtmış. Nasıl olur da zamanla yarışılmazmış?
Tosbi, meraklı hayvanlara zamanın gerçekte ne olduğunu göstermeye karar vermiş. Onları, ormanın derinliklerinde saklı, 'Zaman Bahçesi' adını verdiği özel bir yere götürmüş. Burası sihirliymiş! Bahçede, hızlı büyüyen çabuk çiçekler, yavaş açan sabır çiçekleri ve mevsimlere göre değişen renkli yapraklar varmış. Tosbi, 'Bakın,' demiş. 'Zaman acele etmek değil, her şeyin doğru anında olmasıdır. Tıpkı bu tohumların filizlenmek için sabırla toprakta beklemesi gibi.' Küçük bir sincap, 'Ama yavaş olursak her şeyi kaçırmaz mıyız?' diye sormuş endişeyle. Tosbi gülümsemiş ve onlara bir hikâye anlatmaya başlamış.
Tosbi, gençken kendisinin de çok aceleci olduğunu anlatmış. Bir kum saati bulmuş ve kumların akışını durdurmaya çalışırmış, daha hızlı koşmak için çabalar, hep 'daha erken' yapmaya uğraşırmış. Ama bir gün, yorulup bir nehir kenarında dinlenirken, suyun akışını izlemiş. Nehir hiç acele etmiyormuş, ama sürekli ilerliyormuş. O an anlamış: Zaman bir yarış değil, bir nehir gibi akarmış. Onunla uyum içinde olmak, onunla savaşmaktan daha güzelmiş. Bu dersi öğrendikten sonra, hayatı daha keyifli hale gelmiş. Yavaş yürüdüğü için daha çok arkadaş edinmiş, yavaş yediği için yemeklerin tadını daha iyi almış.
Tosbi, hayvanlara bahçede bir oyun önermiş: 'Zamanı Hissetmek.' Herkes gözlerini kapatıp, bir dakika boyunca sadece nefes alıp verişlerini ve kalp atışlarını dinleyecekmiş. Başta zor gelmiş, çünkü hepsi kıpırdanıp durmak istiyormuş. Ama Tosbi'nin yumuşak sesiyle sakinleşmişler. Bir dakika sonra gözlerini açtıklarında, hepsi şaşırmış. O bir dakika, koşturdukları saatlerden daha uzun ve huzur dolu gelmiş! Küçük tavşan, 'Vay canına,' demiş. 'Zaman yavaşladı!' Tosbi, 'Hayır,' demiş. 'Siz zamanın içinde durmayı öğrendiniz. İşte sihir bu.'
O günden sonra, ormandaki hayvanlar hâlâ bazen hızlı hareket etseler de, artık her gün biraz 'Tosbi zamanı' ayırmaya başlamışlar. Telaşsız Tosbi onlara, zamanı ölçmek için kum saatleri veya saatler değil, kalplerimizi kullanmamız gerektiğini öğretmiş. Zaman bahçesi, hep birlikte bakıp büyüttükleri özel bir yer olmuş. Ve her gece, Aydede gökyüzünde parladığında, Tosbi'ye teşekkür edermiş, çünkü o, zamanın bir düşman değil, her anın değerini bilmek için bir arkadaş olduğunu göstermiş. Kimse artık zamanla yarışmıyormuş; onunla dans etmeyi öğrenmişler. Ve biliyor musunuz? O zamandan beri, ormanda daha çok kahkaha, daha çok şarkı ve daha çok mutluluk varmış.