Bir zamanlar, küçük bir kasabada, adı Lumi olan özel bir sokak lambası yaşardı. Lumi, diğer lambalar gibi sadece ışık vermezdi; o, sıcacık, altın sarısı bir uyku ışığı yayardı. Bu ışık, onun altından geçen herkese tatlı rüyalar ve derin bir huzur verirdi. Lumi, geceleri kasabanın bekçisi gibiydi. Ancak bir gece, küçük Zeynep adında bir kız, penceresinden Lumi'yi izlerken çok üzgündü. Bir türlü uykuya dalamıyor, gözlerini bir türlü kapatamıyordu. İçi içine sığmıyordu. Zeynep, usulca yatağından kalktı, pijamalarını giydi ve sokak kapısından çıktı. Lumi'nin yanına gitti ve ona doğru baktı. 'Merhaba Lumi,' diye fısıldadı. 'Ben uyuyamıyorum. Bana biraz uyku ödünç verebilir misin?' Lumi, nazikçe parladı ve yumuşak bir sesle, 'Tabii ki, küçük dostum. Gel biraz yaklaş,' dedi.
Lumi, ışığını yavaşça yayarak Zeynep'i sarmaladı. Altın sarısı ışınlar, Zeynep'in üzerinde dans etmeye başladı. Zeynep, anında kendini sıcacık ve güvende hissetti. Göz kapakları ağırlaştı, içi huzurla doldu. Lumi, 'Bu gece için sana biraz uykumu ödünç veriyorum. Ama unutma, bu bir ödünç. Sen de başka birine yardım ettiğinde, uykun geri gelecek,' dedi. Zeynep, teşekkür ederek eve döndü ve yatağına uzandı. Lumi'nin ödünç uykusuyla, o gece en tatlı rüyaları gördü. Ertesi sabah, Zeynep dinlenmiş ve enerjik uyandı. Aklına Lumi'nin sözleri geldi: 'Sen de başka birine yardım et.' Zeynep, bunu nasıl yapacağını düşünmeye başladı.
O gün, Zeynep, mahalledeki yaşlı komşusu Ali Dede'yi ziyaret etti. Ali Dede, bahçesinde oturmuş, biraz yorgun görünüyordu. Zeynep, yanına gidip, 'Ali Dede, size bir masal anlatayım mı? Belki biraz dinlenirsiniz,' dedi. Ali Dede gülümsedi ve 'Olur, kızım, çok sevinirim,' dedi. Zeynep, Lumi'den duyduğu gibi yumuşak bir sesle, uyku getiren güzel bir masal anlattı. Masal bitene kadar, Ali Dede'nin gözleri kapandı ve huzurla uykuya daldı. Zeynep, Ali Dede'nin üzerine bir battaniye örttü. O anda, içinde tuhaf bir sıcaklık hissetti. Sanki Lumi'den ödünç aldığı uyku, geri dönmüştü, ama daha da güçlenmişti. Akşam olduğunda, Zeynep yine Lumi'yi ziyaret etti. 'Lumi, Ali Dede'ye masal anlattım ve o uyudu. Şimdi kendimi çok iyi hissediyorum!' dedi. Lumi, mutlulukla parladı. 'İşte böyle, Zeynep. Uyku, paylaştıkça çoğalır. Sen onu ödünç aldın ve başkasına vererek geri getirdin.'
Bu olaydan sonra, Zeynep her gece uyumakta zorlanan birini arar oldu. Bazen küçük kardeşine ninni söylerdi, bazen de kedisi Pamuk'u okşayarak uyuturdu. Her yardım ettiğinde, Lumi'nin ödünç uykusu biraz daha büyür, Zeynep'in uykusu da daha tatlı olurdu. Bir süre sonra, kasabadaki diğer çocuklar da Zeynep'in bu sırrını öğrendi. Hepsi Lumi'ye gelip, uyku ödünç almaya başladı. Lumi, hepsine seve seve verdi, ama her zaman aynı şartı söyledi: 'Ödünç aldığınız uykuyu, başkasını mutlu ederek geri vermelisiniz.' Böylece, kasabada bir 'Uyku Paylaşımı' zinciri başladı. Çocuklar, büyüklere masallar anlatır, onlar da çocuklara şarkılar söyler oldu. Herkes birbirine uyku ve huzur verdiği için, kasaba daha mutlu ve dinç bir yer haline geldi.
Zamanla, Lumi artık yalnız bir sokak lambası değildi. O, kasabanın kalbi gibi atmaya başladı. Geceleri, her evden yayılan mutluluk ve huzur, Lumi'nin ışığını daha da parlatırdı. Zeynep büyüdü, ama Lumi'yi asla unutmadı. Her akşam, penceresinden Lumi'ye bakar, ona teşekkür ederdi. Bir gün, küçük kardeşi Can da uykuya dalamadı. Zeynep, onu alıp Lumi'nin yanına götürdü. 'Can, bu Lumi. O, bize uyku ödünç verir, ama biz de başkalarına veririz,' dedi. Can, merakla Lumi'ye baktı. Lumi, yumuşak bir ışık yaydı. Zeynep, Can'a aynı masalı anlattı. Can, yavaşça uykuya daldı. Zeynep, onu kucağında eve taşırken, Lumi'nin ışığının her zamankinden daha sıcak ve parlak olduğunu fark etti. İşte o an anladı: Uyku, sevgi ve paylaşım gibi, verildikçe çoğalan bir sihirdi. Ve bu sihrin kaynağı, her zaman iyi kalpli bir sokak lambası ve onun gibi yardımsever insanlardı. Kasaba, 'Uykusunu Ödünç Veren Sokak' olarak anılmaya başladı. Çünkü orada, herkes birbirinin uykusunu korur ve paylaşırdı. Lumi, geceleri parlamaya devam etti, herkese tatlı rüyalar ve unutulmaz masallar fısıldayarak.